ΟΡΕΙΝΟΣ

Από τον ΓΛ η πιο κάτω ανάρτηση :

Μέρος δεύτερο

Το ευτυχισμένο και άφθαρτο ον (ΣΗΜ : ο Θεός) ούτε έχει – αυτό το ίδιο – ενοχλήματα, ούτε και προξενεί σε άλλον. Έτσι ούτε οργίζεται με κανέναν, ούτε χαρίζεται πουθενά. Όλα αυτά ταιριάζουν σε ον αδύναμο.

Όταν τυχόν βρίσκεσαι σε δυσκολία, τούτο συμβαίνει γιατί λησμόνησες τις αρχές της φύσης. Δημιουργείς στον εαυτό σου άπειρους φόβους και επιθυμίες. 

Από τις επιθυμίες ορισμένες είναι φυσικές και αναγκαίες, άλλες είναι φυσικές και όχι αναγκαίες και άλλες δεν είναι ούτε φυσικές ούτε αναγκαίες, αλλά γεννιούνται από τη ματαιοδοξία.

Όσες επιθυμίες δεν προκαλούν πόνο αν δεν ικανοποιηθούν, δεν είναι αναγκαίες και απομακρύνονται εύκολα, όταν δούμε ότι ικανοποιούνται δύσκολα ή ότι μας βλάπτουν.

Οι φυσικές επιθυμίες που δεν προξενούν πόνο άμα δεν ικανοποιηθούν, αλλά παρόλα αυτά διατηρούνται έντονες, πηγάζουν από τη ματαιοδοξία. Το γεγονός ότι δεν φεύγουν, δεν οφείλεται στη φύση τους, αλλά στη ματαιοδοξία του ανθρώπου. 

Για κάθε επιθυμία μας πρέπει να θέτουμε το ερώτημα : τί θα μου συμβεί αν γίνει αυτό που επιθυμώ και τί αν δεν γίνει ;;

Σε λίγα μόνο πράγματα επηρεάζει η τύχη το σοφό. Τα μεγαλύτερα και τα πλέον σημαντικά θέματα τα ορίζει η λογική του, και θα τα ορίζει σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Την τύχη όμως ο σοφός ούτε θεό τη θεωρεί, όπως κάνουν οι πολλοί – αφού τίποτα δεν γίνεται από το θεό ακατάστατα – ούτε πάλι τη θεωρεί ως αστάθμητη αιτία όλων των πραγμάτων. Δεν πιστεύει ότι από την τύχη δίνεται στους ανθρώπους το καλό ή το κακό σχετικά με την ευτυχισμένη ζωή, αλλά ότι η τύχη αποτελεί απλώς το αφετηριακό σημείο για μεγάλα καλά ή μεγάλα δεινά. Πιστεύει πως είναι προτιμότερο να ατυχήσει σε κάτι που το σκέφτηκε σωστά, παρά νά ‘χει επιτυχία σε μια πράξη του απερίσκεπτη. Γιατί στις ανθρώπινες πράξεις καλύτερα να πάει στραβά κάτι, το οποίο βασίστηκε σε σωστή κρίση, παρά να έχει, χάρη στην τύχη, καλή έκβαση κάτι που δεν στηρίζεται σε σωστή κρίση. 

Ο σοφός, ακόμα κι όταν περιοριστεί στα απαραίτητα, ξέρει να δίνει μάλλον παρά να παίρνει. Τόσο μεγάλος είναι ο θησαυρός της αυτάρκειας που έχει βρει.

Όταν λοιπόν υποστηρίζουμε ότι ο τελικός σκοπός είναι η ηδονή, δεν εννοούμε τις ηδονές των ασώτων, όπως ορισμένοι νομίζουν – από άγνοια κι επειδή διαφωνούν μ’  εμάς ή παίρνουν στραβά τα λόγια μας – αλλά εννοούμε το να μην έχει κανείς σωματικό πόνο και ταραχή στην ψυχή. Γιατί τη γλύκα στη ζωή δεν τη φέρνουν τ’ απανωτά φαγοπότια και τα γλέντια, ούτε οι απολαύσεις με αγόρια και γυναίκες, ούτε τα ψάρια και τα άλλα εδέσματα που προσφέρονται σε ένα πολυδάπανο τραπέζι, αλλά ο νηφάλιος στοχασμός, αυτός που διερευνά τους λόγους για τους οποίους προτιμάμε ή αποφεύγουμε καθετί, και αποδιώχνει τις δοξασίες, που με τόση ταραχή γεμίζουν την ψυχή μας. Αφετηρία για όλα αυτά, και συνάμα το υπέρτατο αγαθό, είναι η φρόνηση. Για τούτο κι από τη φιλοσοφία προτιμότερη είναι η φρόνηση, από την οποία απορρέουν όλες οι αρετές : η φρόνηση που μας διδάσκει ότι δεν είναι δυνατόν να ζει κανείς χαρούμενα, αν η ζωή του δεν έχει γνώση, ομορφιά και δικαιοσύνη, κι ούτε πάλι είναι δυνατόν να έχει η ζωή του γνώση, ομορφιά και δικαιοσύνη, αν δεν έχει και χαρά. Όποιος δεν τα διαθέτει αυτά, δεν μπορεί να ζει ευτυχισμένα. Γιατί οι αρετές είναι σύμφυτες με το να ζει κανείς ευτυχισμένα, και το να ζει πάλι κανείς ευτυχισμένα, είναι αξεχώριστο από αυτές.  

Είναι ορθό λοιπόν, για έναν άνθρωπο να μελετά εκείνα που αποφέρουν ευτυχία, αφού, όταν υπάρχει ευτυχία έχουμε τα πάντα, κι όταν αυτή λείπει, κάνουμε τα πάντα για να την αποκτήσουμε. 

Συνεχίζεται…

Από τον Νικ. Παν. ή πιο κάτω ανάρτηση:

Σε  ό,τι  αφορα  το  άρθρο  Βουλγαράκη  ως  προς  την  επιστροφή  όντως  της  συγχρονης  νεολαίας  στα  τωρινά  πανηγύρια  κάθε  άλλο  παρά  αφορά  σε  επιστροφή  σε  ρίζες  και  μουσική  τουλάχιστον  παράδοση ! Πρόκειται  απλά  για  ικανοποίηση  ανάγκης  κοινωνικής  διαπροσωπικής  επαφής  και  συλλογικής  μέθεξης  που  τοσο  στερείται  η  σημερινή νεολαία  της  ψηφιακής  επικοινωνίας .Στην  συντριπτική  πλειονότητα  των  τραγουδιών  που  ακούγονται  στα  συγχρονα  πανηγύρια  ενώ  διατηρούνται , κάπου  κάπου  και  αυτοί  παραλλαγμένοι , οι  παραδοσιακοί  χορευτικοί  ρυθμοί , τουναντίον  οι  μουσικοι  “δρόμοι” (κλίμακες)  και  η  στιχουργικη  τους  ως  έντεχνων  πόρω  απέχουν  απ’  το  να  θεωρούνται  παραδοσιακά .

Όπως το ουράνιο είναι το πιο βαρύ χημικό στοιχείο, έτσι το τραγούδι είναι το πιο συμπυκνωμένο έργο τέχνης. Μέσα σε τρία ή και και σε λιγότερα λεπτά μπορεί να εκλύσει τέτοια ενέργεια που να μεταμορφώσει το μέσα σου. Να το τραντάξει. Να το αναφλέξει. Να το μουσκέψει με δάκρυα. Να το κάνει να ανθίσει!

Χρήστος Χωμενίδης.

Από το Γ Λ ή πιο κάτω ανάρτηση

Πρώτο μέρος.

Μάταιος είναι ο λόγος του φιλοσόφου που δεν θεραπεύει κανένα ανθρώπινο πάθος. Γιατί, όπως η ιατρική δεν ωφελεί, παρά μόνο αν θεραπεύει τις ασθένειες του σώματος, έτσι και η φιλοσοφία δεν προσφέρει τίποτα, παρά μόνο αν διώχνει τα πάθη της ψυχής.

Δεν πρέπει να παριστάνουμε ότι φιλοσοφούμε, αλλά να φιλοσοφούμε πράγματι. Διότι δεν έχουμε ανάγκη να φαινόμαστε υγιείς, αλλά να είμαστε στ’ αλήθεια. 

Σε όλα τα άλλα εγχειρήματα ο καρπός έρχεται μόνο όταν ολοκληρωθούν, στη φιλοσοφία όμως η χαρά και η γνώση τρέχουν πιασμένες χέρι – χέρι. Γιατί η απόλαυση δεν έρχεται ύστερα από τη μάθηση, αλλά πάνε μαζί μάθηση και απόλαυση. 

Γεννηθήκαμε μια φορά και δε γίνεται να γεννηθούμε και δεύτερη, ενώ είναι βέβαιο πως δεν θα υπάρξουμε ξανά στον αιώνα τον άπαντα. Εσύ όμως, ενώ δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις την ευτυχία γι’ αργότερα. Και η ζωή κυλά με αναβολές και χάνεται, και ο καθένας μας πεθαίνει μες στις έγνοιες.

Να συνηθίζεις στην ιδέα ότι ο θάνατος είναι για ‘μας ένα τίποτα, γιατί κάθε καλό και κακό έγκειται στον τρόπο με το οποίο γίνεται αισθητό, και ο θάνατος είναι στέρηση της αίσθησης. Η επίγνωση, έτσι, ότι ο θάνατος είναι για ΄μας ένα τίποτα μάς κάνει ευχάριστη τη θνητή ζωή μας, όχι γιατί προσθέτει άπειρο χρόνο σε αυτήν, αλλά γιατί αφαιρεί τον πόθο της αθανασίας. Γιατί τίποτα μέσα στη ζωή δεν είναι φοβερό για όποιον έχει στ’ αλήθεια κατανοήσει ότι τίποτα φοβερό δεν υπάρχει στο να μη ζει κανείς. Είναι ως εκ τούτου ανόητος όποιος λέει ότι φοβάται το θάνατο, όχι επειδή θα υποφέρει σαν έρθει ο θάνατος, αλλά επειδή του είναι δυσάρεστη η ιδέα ότι πρόκειται να έρθει ο θάνατος. Γιατί αδίκως θλιβόμαστε περιμένοντας ένα πράγμα που σαν το ‘χουμε δίπλα μας δεν ενοχλεί. Το πιο φρικτό λοιπόν απ’ όλα τα άσχημα πράγματα, ο θάνατος, είναι για ‘μας ένα τίποτα, ακριβώς γιατί όταν εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι κοντά μας, και όταν πάλι έρθει ο θάνατος δίπλα μας, τότε πια δεν υπάρχουμε εμείς. Ούτε τους ζωντανούς λοιπόν αφορά ο θάνατος, ούτε τους πεθαμένους, αφού για εκείνους δεν υπάρχει, ενώ αυτοί οι τελευταίοι δεν έχουν πια υπόσταση.

Συνεχίζεται ….

Η μοναξιά έχει έναν παράξενο μεγεθυντικό φακό. Μια μικρή ανησυχία μπορεί να γίνει φόβος, μια απογοήτευση πικρία, μια αδικία θυμός. Το μυαλό επιστρέφει ξανά και ξανά στα ίδια γεγονότα, ανακατασκευάζει συζητήσεις, φαντάζεται όσα θα μπορούσαμε να είχαμε πει ή κάνει. Και κάποτε καταλήγουμε να βασανιζόμαστε όχι από όσα συνέβησαν, αλλά από όσα σκεφτόμαστε γι’ αυτά.

Γι’ αυτό χρειάζεται να προσέχουμε τις σκέψεις μας. Όχι να τις φοβόμαστε ούτε να προσπαθούμε να τις φυλακίσουμε. Να μάθουμε όμως να τις ξεχωρίζουμε. Γιατί δεν είναι κάθε σκέψη αλήθεια, ούτε κάθε φόβος προμήνυμα, ούτε κάθε υποψία πραγματικότητα.

Η μοναχικότητα, δεν είναι αναγκαστικά εχθρός. Μπορεί να γίνει πολύτιμος τόπος αυτογνωσίας. Εκεί, μακριά από τον θόρυβο των άλλων, μπορούμε να ακούσουμε καθαρότερα τι πραγματικά θέλουμε, τι μας βαραίνει, τι αξίζει να κρατήσουμε και τι πρέπει επιτέλους να πετάξουμε.

Οι σκέψεις είναι σαν τους σπόρους: όποιους ποτίζεις, αυτοί μεγαλώνουν. Αν τρέφεις συνεχώς τον φόβο, την καχυποψία και την πικρία, κάποτε θα θεριέψουν. Αν καλλιεργείς την ευγνωμοσύνη, τη συγχώρεση, την ελπίδα και τη δημιουργία, αυτά θα αρχίσουν σιγά σιγά να καθορίζουν και τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή.

Γι’ αυτό, όταν είστε μόνοι, προσέξτε τις σκέψεις σας. Γιατί εκείνες τις ώρες, που κανείς δεν σας ακούει, γράφεται αθόρυβα ένα μεγάλο μέρος του χαρακτήρα σας.

Και μάλλον ελευθερία να μην είναι να μην περνούν σκοτεινές σκέψεις από το μυαλό μας. Είναι να μην τους επιτρέπουμε να κατοικούν μόνιμα μέσα μας.