Γεννηθήκαμε ελεύθεροι με το δικαίωμα της επιλογής (λίγες συμπληρωματικές σκέψεις πάνω στην από 05/09 ανάρτηση του Κώστα “Η Τυραννία της Αποδοχής”)
Ξεκινώντας από την παραδοχή ότι κανείς δεν είναι τέλειος και σίγουρα κάποιος δεν μπορεί να αρέσει σε όλους (ούτε ο Χριστός δεν το κατάφερε αυτό), και αναγνωρίζοντας ότι ο καθένας μας είναι υπεύθυνος μόνο για το δικό του χαρακτήρα και τη δική του συμπεριφορά, ας μην ξεχνάμε ότι πάντα υπάρχει η δυνατότητα και το δικαίωμα της επιλογής…
Κατέληξα σε μια καλή ερώτηση, που βοηθά αποτελεσματικά σε αυτή τη διαδικασία “ξεσκαρταρίσματος” (αν απαντηθεί με ειλικρίνεια, χωρίς να επικρατούν στο νου υστερόβουλες σκέψεις) :
Αν μπορούσα να διαλέξω ελεύθερα, θα επέλεγα αυτόν τον άνθρωπο – με το χαρακτήρα που έχει, με όσα μου έχει δείξει μέχρι τώρα – για φίλο μου, για παρέα μου??
Σίγουρα στη ζωή δεν διαλέγεις όλα όσα θα βρεθούν στο δρόμο σου, μπορείς όμως πάντα να διαλέξεις την απόσταση που θα κρατήσεις από την τοξικότητα…
Σε κάθε περίπτωση, θα βοηθήσει να έχεις κατά νου και την εμπνευσμένη επιλογή ενός αναμφίβολα καταξιωμένου προγόνου μας, που ένας (μάλλον πολύ αγανακτισμένος από τις ανθρώπινες σχέσεις) σύγχρονος συνάνθρωπός μας, επέλεξε να αποτυπώσει ως φράση, μέχρι και στην γκαραζόπορτα του σπιτιού του (δείτε συνημμένη φώτο).
Γ.Λ.
