«Έχω κι εγώ ένα θλιβερό παρελθόν, αλλά δεν το χρησιμοποιώ ως δικαιολογία για να είμαι κακός άνθρωπος».
Δεν ξέρουμε ποιος είπε πρώτος αυτή τη φράση και δεν έχει και σημασία.
Όλοι έχουμε ένα παρελθόν. Και κανενός δεν είναι ανέφελο. Άλλος κουβαλά μια αδικία, άλλος μια εγκατάλειψη, μια προδοσία, μια στέρηση, έναν άνθρωπο που τον πλήγωσε. Μερικοί κουβαλούν τόσα, που θα μπορούσαν να γεμίσουν ολόκληρο βιβλίο με παράπονα.
Και κάποτε το κάνουν.
Μόνο που οι πληγές μας δεν μας δίνουν το δικαίωμα να πληγώνουμε. Το ότι κάποιος μας αδίκησε δεν μας δίνει άδεια να αδικούμε. Ούτε η σκληρότητα που γνωρίσαμε είναι κληρονομιά που οφείλουμε να παραδώσουμε στον επόμενο.
Το παρελθόν εξηγεί πολλά. Τους φόβους μας, τις ανασφάλειες, τις άμυνες, ακόμη και κάποιες από τις κακές στιγμές μας. Δεν μπορεί όμως να γίνεται ισόβιο άλλοθι.
Ίσως, μάλιστα, η πραγματική νίκη απέναντι σε ένα θλιβερό παρελθόν να μην είναι να το ξεχάσεις. Είναι να μην του επιτρέψεις να αποφασίσει τι άνθρωπος θα γίνεις.
Γιατί στο τέλος δεν μας χαρακτηρίζουν μόνο όσα μας έκαναν οι άλλοι.
Μας χαρακτηρίζει κυρίως αυτό που εμείς επιλέξαμε να κάνουμε στους άλλους.
