Από το ΓΛ η πιο κάτω ανάρτηση
Η αξία κάθε θεωρητικής άποψης (και υπάρχουν πολλές για όλα τα θέματα) αναδεικνύεται όταν η θεωρία καλείται να βρει πρακτική εφαρμογή και να δώσει όντως λύση (ήτοι μετρήσιμο αποτέλεσμα) “επί του πεδίου” σε κάποιο πρόβλημα.
Βεβαίως και είναι πολύ ουσιαστικό και χρήσιμο να ξέρεις τί θέλεις και γιατί το θέλεις.
Είναι η συνετή αφετηρία κάθε προσπάθειας.
Στην πράξη όμως, πόσες φορές αποδεικνύεται αυτό από μόνο του αρκετό, για να σε οδηγήσει στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα ??
Αλήθεια, πόσοι στόχοι τίθενται και πόσες προσπάθειες ξεκινούν με προσδοκίες, με ενθουσιασμό, με “αγωνιστική διάθεση”, ή ακόμα και με επαρκή αρχικό σχεδιασμό, αλλά δεν ολοκληρώνονται ποτέ??
Οι θεωρητικές απαντήσεις για τη σημασία του στόχου και τα οφέλη από την επίτευξή του είναι πάντα εκεί.
Κάτι άλλο λείπει…
Συνήθως (αποδεικνύεται ότι) λείπει η επιμονή και η υπομονή, που εκ των πραγμάτων απαιτείται να επιδείξει κανείς σε βάθος χρόνου για την υλοποίηση ενός σημαντικού εγχειρήματος.
Αποδεικνύεται ότι τελικά ήταν χαλαρή η πνευματική δέσμευση στην επιδίωξη του στόχου, ήταν ελλειμματική η αντοχή στις δυσκολίες επίτευξής του, που αναπόφευκτα εμφανίστηκαν στην πορεία, ήταν δυσανάλογο το ψυχολογικό βάρος προσμονής της όποιας μελλοντικής επιτυχίας, συγκρινόμενο με τις αντιξοότητες της προσπάθειας καθεαυτής.
Οπότε ανακύπτει το ερώτημα : γιατί συμβαίνει αυτό??
Την καλύτερη και πιο πειστική απάντηση μέχρι τώρα τη βρήκα στο βιβλίο του Steven Bartlett “Το ημερολόγιο ενός CEO – 33 κανόνες για την εργασία και τη ζωή”,που κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Key Books.
Την περιγράφει ως “εξίσωση της πειθαρχίας” και σχηματικά αποτυπώνεται ως εξής :
Πειθαρχία = η αξία που αποδίδεις στην επίτευξη του στόχου + ο βαθμός του ενδιαφέροντος (ή και της ψυχολογικής επιβράβευσης /ανταμοιβής) που έχει για ΄σενα αυτή καθεαυτή η διαδικασία επιδίωξης του συγκεκριμένου στόχου – το πόσο δαπανηρή σε υλικό ή συναισθηματικό επίπεδο ή/και αδιάφορη ψυχολογικά αποδεικνύεται στην πράξη για ‘σενα η ίδια η διαδικασία επιδίωξης του στόχου.
Εν ολίγοις (γιατί υπάρχει και το ban από την αρχισυνταξία όταν γράφουμε πολλά ), όταν το άθροισμα της αξίας του στόχου με την ικανοποίηση που αντλεί κανείς σε όλη τη χρονική διάρκεια που απαιτεί η προσπάθεια για την υλοποίησή του υπολείπεται του κόστους (υλικού και ψυχολογικού) αυτής καθεαυτής της προσπάθειας, αμβλύνεται η αναγκαία πειθαρχία που απαιτείται να επιδείξει κανείς, με αναπόφευκτη συνέπεια να μειώνεται ή/και να αναβάλλεται η προσπάθεια και στο τέλος να εγκαταλείπεται (με ή χωρίς δικαιολογίες, που συνήθως αποδίδονται σε “εξωγενείς παράγοντες”, για να μη νιώθουμε και άσχημα) ο ίδιος ο στόχος, όσο και αν – σε θεωρητικό επίπεδο – είχε αρχικά αξιολογηθεί ως σημαντικός.
Γ.Λ.
1
