«Τα γεγονότα είναι πεισματάρικα πράγματα», είπε ο Τζον Άνταμς.
Μια φράση λιτή, που μοιάζει αυτονόητη, αλλά γίνεται όλο και πιο επίκαιρη σε μια εποχή όπου η πραγματικότητα συχνά περνά μέσα από το φίλτρο της επιθυμίας, της ιδεολογίας και του προσωπικού συμφέροντος.
Οι άνθρωποι έχουμε μια παράξενη ικανότητα: όταν τα γεγονότα δεν συμφωνούν με όσα πιστεύουμε, αντί να αλλάξουμε γνώμη, προσπαθούμε να αλλάξουμε… τα γεγονότα. Τα ερμηνεύουμε όπως μας βολεύει, κρατάμε όσα επιβεβαιώνουν τις πεποιθήσεις μας και παραμερίζουμε εκείνα που μας φέρνουν σε δύσκολη θέση. Κι αν η αλήθεια επιμένει, τόσο το χειρότερο για την αλήθεια.
Μόνο που τα γεγονότα έχουν υπομονή. Δεν θυμώνουν, δεν διαμαρτύρονται, δεν χρειάζονται υπερασπιστές. Απλώς υπάρχουν. Και αργά ή γρήγορα επιστρέφουν για να μας υπενθυμίσουν την παρουσία τους.
Αυτό ισχύει στην πολιτική και στην Ιστορία, αλλά ίσως ακόμη περισσότερο στην προσωπική μας ζωή. Μπορούμε να δικαιολογήσουμε μια αποτυχία, να εξωραΐσουμε μια λανθασμένη επιλογή, να αποδώσουμε στους άλλους τις δικές μας ευθύνες. Για λίγο μπορεί ακόμη και να πείσουμε τον εαυτό μας. Όμως η πραγματικότητα κρατά τον δικό της λογαριασμό.
Η ωριμότητα ίσως αρχίζει ακριβώς εκεί: όταν αποκτούμε το θάρρος να δεχόμαστε τα γεγονότα ακόμη κι όταν δεν μας αρέσουν. Γιατί μόνο τότε μπορούμε να διορθώσουμε τα λάθη μας, να αλλάξουμε πορεία και να προχωρήσουμε.
Οι γνώμες αλλάζουν, οι εντυπώσεις ξεθωριάζουν, οι δικαιολογίες κάποτε εξαντλούνται.
Τα γεγονότα όμως παραμένουν πεισματάρικα. Και, ευτυχώς, η αλήθεια έχει μεγάλη αντοχή στον χρόνο.
