Από το Γ Λ τα πιο κάτω σχόλια:
Δυο σχόλια σήμερα (ελαφρώς καθυστερημένα λόγω αυγουστιάτικης ραστώνης) με αφορμή τις στοχαστικές αναρτήσεις του Κώστα στις 19/08 :
1) Στην κλασική χημεία (αν θυμάμαι καλά από τα μαθητικά χρόνια λέγεται “οργανική”), είναι γνωστό και προβλέψιμο εξαρχής πώς θα αλληλεπιδράσουν δύο διαφορετικά στοιχεία αν έρθουν σε επαφή, με τη “σύμπραξη” – ενδεχομένως – και κάποιου καταλύτη, απαραίτητου για την ολοκλήρωση της χημικής αντίδρασης.
Ωστόσο, η “χημεία” των ανθρώπων δεν είναι κάτι δεδομένο, ούτε προδιαγεγραμμένο…
Με τους ανθρώπους είναι διαφορετικά τα πράγματα και συνήθως πιο απρόβλεπτα…
Υπεισέρχονται οι παράγοντες “ψυχολογία” και “συναισθήματα”. Καθαρά ανθρώπινες ιδιότητες, εξατομικευμένες και ικανές – υπό προϋποθέσεις – να καταστήσουν την επαφή “εκρηκτική”…
Αυτό που σίγουρα βοηθά είναι η κατανόηση και η βελτίωση του τρόπου επικοινωνίας, που για να έχει αποτέλεσμα, μόνο στην τύχη και στη διάθεση της στιγμής δεν πρέπει να εγκαταλείπεται…
Μερικές αξιόλογες βιβλιο-προτάσεις προς αυτή την κατεύθυνση :
• Difficult Conversations : How to discuss what matters most, των Douglas Stone, Bruce Patton & Sheila Heen, εκδόσεις Penguin 2023 (ISBN-13 : 978-0143137597).
• What’s in it for them?? : 9 genius networking principles to get what you want by helping others to get what they want, του Joe Polish, εκδόσεις Hay House Business 2022 (ISBN-13 : 978-1401960117).
• Υπερεπικοινωνιακοί, του Charles Duhigg, εκδόσεις Ψυχογιός.
(ΥΓ : Σε μερικά βιβλία το περιεχόμενο είναι περισσότερο αξιόλογο απ’ ό,τι προδιαθέτει ο τίτλος τους, οπότε μην κρίνετε βιαστικά…)
2) Ιστορικά ιδωμένες, οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν υπήρξαν ποτέ “δίκαιες”. Ανισότητες πάντα υπήρχαν και ούτε είναι δυνατόν να εξαλειφθούν ολοκληρωτικά με κάποιο μαγικό και συνάμα θεσμικό τρόπο, που θα επιβαλλόταν σε όλους και θα τηρούνταν από όλους.
Αυτό που διαφαίνεται σήμερα :
(α) Οι οικονομικά και πολιτικά ισχυροί έχουν τη δυνατότητα (ενίοτε συμπράτοντας κιόλας) να αυξήσουν πιο εύκολα, γρήγορα και εκθετικά την ισχύ τους.
(β) Όσοι βρίσκονται “στην απέξω”, έχουν σήμερα καλύτερες πιθανότητες να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής τους, συγκριτικά με όσες ήταν διαθέσιμες σε άλλες (παλαιότερες) εποχές, όπου αντίστοιχοι συνάνθρωποί τους κυριολεκτικά δεν είχαν και ούτε κατάφεραν ποτέ ν’ αποκτήσουν “στον ήλιο μοίρα”.
Ωστόσο :
Σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες (α & β), ούτε και σήμερα χαρίζεται τίποτα. Γι’ αυτό και είναι πλείστα τα παραδείγματα περιουσιών που χάθηκαν (από ανάξιους κληρονόμους), καθώς και περιουσιών που αποκτήθηκαν από το μηδέν, από ανθρώπους που αγωνίστηκαν και πέτυχαν τους στόχους τους, χωρίς να συγγενεύουν με “μπάρμπα στην Κορώνη”.
Συμπερασματικά :
Η ατομική ευθύνη – και το πώς αυτή βιώνεται και ενεργοποιεί τον καθένα – καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την κατάληξη του δρόμου εκάστου.
