Να φυτεύεις δέντρα και στα εβδομήντα και άσε την παροιμία…
Μια παλιά λαϊκή συμβουλή, γεννημένη σε εποχές όπου η ζωή ήταν συντομότερη και τα γηρατειά έφταναν νωρίτερα. Πίσω της κρύβεται μια απλή λογική: μην αρχίζεις κάτι όταν δεν είσαι βέβαιος ότι θα προλάβεις να χαρείς τον καρπό του.
Μόνο που ίσως αυτή να είναι και η μεγάλη της αδυναμία.
Γιατί αν χτίζουμε μόνο τα σπίτια στα οποία θα προλάβουμε να κατοικήσουμε, αν φυτεύουμε μόνο τα δέντρα κάτω από τη σκιά των οποίων θα καθίσουμε και αν κάνουμε μόνο όσα είμαστε βέβαιοι ότι θα απολαύσουμε εμείς οι ίδιοι, τότε η ζωή καταντά ένας στενός προσωπικός λογαριασμός: τι δίνω, τι παίρνω και πόσος χρόνος μού απομένει.
Ο άνθρωπος όμως δεν έζησε ποτέ έτσι. Κάποιος φύτεψε την ελιά που βρήκαμε μεγάλη στην αυλή μας. Κάποιος έχτισε το πέτρινο σπίτι που κληρονομήσαμε. Κάποιος άνοιξε έναν δρόμο γνωρίζοντας ότι άλλοι θα περπατήσουν περισσότερο πάνω του.
Ίσως, λοιπόν, όσο μεγαλώνουμε, να μην πρέπει να λιγοστεύουν όσα αρχίζουμε αλλά να αλλάζει ο λόγος για τον οποίο τα αρχίζουμε.
Στα πενήντα να χτίζεις, αν έχεις ακόμη ένα όνειρο να στεγάσεις. Στα εξήντα να φυτεύεις, ακόμη κι αν τη μεγαλύτερη σκιά του δέντρου τη χαρούν άλλοι. Και στα εβδομήντα να ράβεις καινούργιο ρούχο, όχι επειδή γνωρίζεις πόσα χρόνια θα το φορέσεις, αλλά επειδή είσαι ακόμη εδώ και η ζωή εξακολουθεί να είναι παρούσα.
Γιατί γερνάμε πραγματικά όχι όταν λιγοστεύουν τα χρόνια που έχουμε μπροστά μας, αλλά όταν παύουμε να πιστεύουμε ότι αξίζει να αρχίσουμε κάτι καινούργιο.
Το ωραιότερο δέντρο είναι ακριβώς εκείνο που φυτεύουμε γνωρίζοντας πως τη σκιά του μπορεί να μη τη χαρούμε εμείς!
1
