Αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Όχι γιατί η ζωή είναι πάντα εύκολη, δίκαιη ή γενναιόδωρη, αλλά γιατί επιλέγουν να τη ζουν με ευγνωμοσύνη και ενδιαφέρον. Είναι οι άνθρωποι που βρίσκουν χαρά στα μικρά, που δεν περιμένουν τις μεγάλες στιγμές για να νιώσουν ευτυχισμένοι.
Αγαπάω εκείνους που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα. Που δεν ντρέπονται να πουν «δεν γνωρίζω» και δεν φοβούνται να μάθουν. Γιατί η αληθινή σοφία δεν βρίσκεται στη βεβαιότητα, αλλά στην ταπεινότητα. Όσο περισσότερο προχωρά κανείς στη ζωή, τόσο περισσότερο καταλαβαίνει πόσα ακόμη μένουν να ανακαλύψει.
Αγαπάω εκείνους που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Που δεν μετρούν μόνο όσα τους λείπουν, αλλά αξιοποιούν όσα έχουν. Που μετατρέπουν ένα μικρό χωράφι σε παράδεισο, μια απλή συντροφιά σε γιορτή, μια δυσκολία σε μάθημα. Είναι οι άνθρωποι που δεν περιμένουν τις ιδανικές συνθήκες για να δημιουργήσουν· δημιουργούν με τις συνθήκες που έχουν.
Τελικά η ζωή δεν ανταμείβει εκείνους που τα κατέχουν όλα, αλλά
εκείνους που εκτιμούν όσα έχουν.
Εκείνους που μαθαίνουν διαρκώς, που χαμογελούν συχνά και που, ακόμη και στις δύσκολες μέρες, βρίσκουν έναν λόγο να προχωρούν.
Γιατί η ζωή δεν μετριέται από το πόσα μας δόθηκαν, αλλά από το τι καταφέραμε να κάνουμε με αυτά που βρέθηκαν στα χέρια μας!
1
