Η φράση του Αγίου Νικοδήμου μοιάζει απλή, κρύβει όμως μια βαθιά αλήθεια για τις ανθρώπινες σχέσεις. Η αγάπη δεν είναι μόνο συναίσθημα· είναι τρόπος θέασης του άλλου ανθρώπου. Όταν αγαπάμε πραγματικά, βλέπουμε πρώτα τον άνθρωπο και έπειτα τα ελαττώματά του. Όταν, αντίθετα, η κριτική και η κατάκριση γίνονται μόνιμη στάση ζωής, τότε τα λάθη του άλλου επισκιάζουν την αξία του.
Η εποχή μας ευνοεί την επίκριση. Στα μέσα ενημέρωσης, στα κοινωνικά δίκτυα, ακόμη και στις καθημερινές συζητήσεις, συχνά σπεύδουμε να εντοπίσουμε το σφάλμα, να καταδικάσουμε, να ειρωνευτούμε. Είναι ευκολότερο να γίνουμε δικαστές παρά συνοδοιπόροι. Όμως η συνεχής επικριτικότητα σκληραίνει την καρδιά και απομακρύνει τον άνθρωπο από την κατανόηση και τη συμπόνια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η αγάπη αγνοεί τα λάθη. Η αληθινή αγάπη τα βλέπει καθαρά, αλλά δεν εξαντλείται σε αυτά. Προσπαθεί να διορθώσει χωρίς να ταπεινώσει, να συμβουλεύσει χωρίς να πληγώσει, να συγχωρήσει χωρίς να δικαιολογήσει το κακό. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι που αγαπούν βαθιά είναι συνήθως επιεικείς· γνωρίζουν από προσωπική εμπειρία ότι όλοι έχουμε αδυναμίες και όλοι χρειαζόμαστε κατανόηση.
Ίσως λοιπόν το μέτρο της αγάπης μας να φαίνεται όχι από τα μεγάλα λόγια, αλλά από τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα σφάλματα των άλλων. Όσο λιγότερο βιαζόμαστε να κατακρίνουμε, τόσο περισσότερο αφήνουμε χώρο στην αγάπη να ανθίσει. Και τότε ο κόσμος γίνεται λίγο πιο ανθρώπινος, λίγο πιο φωτεινός και πολύ πιο υποφερτός για όλους.
