
Η φωτογραφία μοιάζει να κουβαλά μια ολόκληρη εποχή.
Ο μαυροπίνακας γράφει μια απλή αλλά σκληρή αλήθεια:
«Δεν γυρίζουν πίσω…
— τα χρήματα που ξοδέψαμε
— η ζωή που κάναμε
— μια χαμένη ευκαιρία»,
και στη χαμένη ευκαιρία συμπεριλάμβανε και ο χρόνος που αφήσαμε να περάσει χωρίς να τολμήσουμε.
Ο άνθρωπος της φωτογραφίας μοιάζει να διδάσκει όχι οικονομία, αλλά ζωή.
Σαν να λέει πως οι μεγαλύτερες απώλειες δεν είναι πάντα υλικές. Δεν είναι μόνο τα χρήματα που φεύγουν ή οι λανθασμένες επιλογές. Είναι οι στιγμές που φοβηθήκαμε να ζήσουμε, να αγαπήσουμε, να δημιουργήσουμε, να ξεκινήσουμε από την αρχή.
Οι περισσότεροι άνθρωποι μεγαλώνουν κουβαλώντας όχι τόσο τα λάθη που έκαναν, αλλά εκείνα που δεν τόλμησαν ποτέ να κάνουν.
Κι όμως, η ζωή έχει μια παράξενη ιδιοτροπία :
δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω τον χρόνο, μπορείς όμως να αλλάξεις τον τρόπο που θα ζήσεις τον χρόνο που απομένει.
Αυτό πρέπει να είναι το πραγματικό μάθημα του πίνακα που βαθιά πίστευε ο εικονιζόμενος.
Αυτός ήταν ο Δημήτρης Κοντομηνάς.
