Κάθε Παρασκευή της Σαρακοστής, μέσα σε μισοσκότεινους ναούς, ακούγεται το μελιστάλαχτο «Χαῖρε…» .
Επαναλαμβάνεται όχι σαν τυπική φράση, αλλά σαν να δοκιμάζει ο άνθρωπος να πει, διστακτικά στην αρχή, και με βεβαιότητα στο τέλος, ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα…
Ο Ακάθιστος Ύμνος δεν γεννήθηκε σε εποχές εύκολες. Γεννήθηκε σε πολιορκία. Σε φόβο. Σε αβεβαιότητα. Και ίσως γι’ αυτό επιβίωσε. Γιατί δεν είναι ύμνος των νικητών, αλλά των ανθρώπων που στέκονται όρθιοι μέσα στον κίνδυνο και την αμφιβολία.
Στον κόσμο της ταχύτητας και της πληροφορίας, οι Χαιρετισμοί μοιάζουν σχεδόν παράταιροι. Και όμως, είναι πιο επίκαιροι από ποτέ. Γιατί υπενθυμίζουν κάτι που ξεχνάμε:
η ελπίδα είναι δύναμη..
Σκούρτα Βοιωτίας
Οι Χαιρετισμοί δεν είναι απλώς ένας ύμνος. Είναι:
ποίηση υψηλής αισθητικής
θεολογία σε λυρική μορφή
σύνδεση ιστορίας και πίστης
Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια,
ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν, εὐχαριστήρια,
ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου, Θεοτόκε.
Ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον,
ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον
ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.