«Πάροικος ειμί εν τη γη.»
Οι παλιοί το έλεγαν αλλιώς:
Περαστικός είμαι.
Φιλοξενούμενος.
Όχι ιδιοκτήτης.
Κι όταν καταφέρεις να το νιώσεις αυτό, αλλάζει ο τρόπος που ζεις.
Δεν αξιολογείς τα πράγματα με περισσότερη σημασία απ’ όση αξίζουν.
Δεν φοβάσαι τόσο την απώλεια.
Δεν κυνηγάς με την ίδια αγωνία τη διάρκεια.
Ζεις πιο απλά.
Πιο καθαρά.
Σαν να ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα φύγεις — και αυτό δεν είναι τραγωδία, αλλά συμπαντική νομοτέλεια .
Και τότε, όταν έρθει ο δεύτερος θάνατος, ο βιολογικός,
δεν έχει πια τι να σου πάρει.
Γιατί έχεις ήδη αφήσει πίσω σου ό,τι δεν μπορούσε να κρατηθεί.
Και φεύγεις όπως ήρθες..