Από το Γ.Λ η πιο κάτω ανάρτηση :
Το “μονοπάτι” ή η νοητική ψευδαίσθηση του “βαδίζοντος” στο μονοπάτι είναι ο πυρήνας του προβλήματος?
Το κάθε “μονοπάτι” (= επιλογή, συνήθεια, τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς) συμβάλει στο σχηματισμό της “ατομικής ταυτότητας” (άλλως της αίσθησης του “ατομικού εαυτού) σε αυτόν που το βαδίζει…
ΣΗΜ : Πόσο “πραγματική” πρέπει να θεωρείται αυτή η αίσθηση, το είχαμε θίξει ακροθιγώς σε μια παλαιότερη ανάρτηση, που είχε την καλοσύνη να φιλοξενήσει ο αγαπητός Κώστας στο ιστολόγιό του στις 19/02/2026 και υποστηρίζει και τους σημερινούς προβληματισμούς μας : https://orinadervenoxoria.com/2026/02/
Όσο πιο πολύ και συχνά κάνει κανείς τις ίδιες επιλογές, επαναλαμβάνει τις ίδιες συνήθειες, αυτοπεριορίζεται στον ίδιο τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης της δικής τους ύπαρξης αλλά και του κόσμου στον οποίο ζει και των προβλημάτων που συναντά στο βίο του, τόσο ενισχύεται η αίσθηση της συγκεκριμένης “ατομικής ταυτότητας”, αλλά και της ταύτισης / του δεσμού του με αυτήν (= όσο είμαι στο συγκεκριμένο μονοπάτι, ήτοι όσο σκέφτομαι με τον ίδιο τρόπο και κάνω τα πράγματα που ξέρω, έχω διασφαλίσει και την ταυτότητα μου, που αν μη τι άλλο μου είναι οικεία).
Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, η δυσκολία δεν έχει να κάνει με την “κατεύθυνση” της σκέψης, με το αν μπορούμε να τη στρέψουμε “πλάγια” ή “κάθετα” (πώς γίνεται αυτό άραγε??), αλλά με το αν ο “σκεπτόμενος” μπορεί να σκεφτεί με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που έχει συνηθίσει, ή μήπως μια τέτοια απόπειρα βιώνεται ως αγχωτική απειλή για την ατομικότητά του, οπότε (συμπερασματικά έστω και υποσυνείδητα) καλό είναι να αποφεύγεται…
Στη “ζυγαριά” : “δημιουργικότητα” έναντι “σταθερής και αδιατάρακτης ατομικότητας” , η ζυγαριά (όσο μεγαλώνουμε) γέρνει συνήθως προς τη μεριά της σταθερότητας, του οικείου, αυτού που ξέρουμε, ακόμα και αν δεν μας ικανοποιεί απόλυτα.
(ΣΗΜ : Οσοι αμφιβάλλουν για την αρνητική επίδραση της ηλικίας σε αυτό το θέμα, δεν έχουν παρά να παρατηρήσουν μικρά παιδιά που ακόμα “ανακαλύπτουν” τον κόσμο και αυτό είναι πιο σημαντικό γι’ αυτά από το να “προστατέψουν” το “εγώ” τους).
Συνεπώς, όταν νιώθετε εγκλωβισμένοι σε κάποιο “μονοπάτι”, μην ψάχνετε για “εξωτερικούς εχθρούς”…
Όπως μας προειδοποιεί και ο ποιητής : “Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου….”
Καλή Κυριακή να έχετε !
Γ.Λ.
Εν κατακλείδι, να προτείνουμε και μερικά βιβλία για όσους θέλουν να γνωρίσουν σε μεγαλύτερο βάθος τις απόψεις του Edward de Bono :
σε ελληνική έκδοση κυκλοφορούν και τα :
– Τα έξι καπέλα της σκέψης
– Σκεφτείτε ! Πριν είναι πολύ αργά
– Το ενδιαφέρον άτομο