Στις σχέσεις, το μεγαλύτερο σφάλμα δεν είναι το πρώτο. Είναι το δεύτερο: εκείνο που γίνεται στο όνομα μιας εγωιστικής «διόρθωσης». Όταν καλύπτουμε μια άκομψη πράξη με δικαιολογίες ή μια αδικία με μια νέα αδικία, το λάθος παύει να είναι στιγμιαίο και γίνεται συνειδητό.
Το πρώτο λάθος είναι ανθρώπινο· πηγάζει από αδυναμία.
Το δεύτερο γεννιέται από εγωισμό. Είναι η άρνηση της παραδοχής, για να σωθεί το «εγώ», ακόμη κι αν χαθεί η σχέση. Έτσι, ένα απλό «συγγνώμη» δεν αποτολμάται, επειδή κανείς δεν τόλμησε να σταθεί γυμνός μπροστά στην αλήθεια.
Η πραγματική επιδιόρθωση δεν θέλει τεχνική· θέλει δύναμη ψυχής. Θέλει παραδοχή αντί για δικαιολογία και ένα «έκανα λάθος» που δεν επιδιώκει να νικήσει, αλλά να ενώσει. Γιατί το λάθος που διορθώνεται με λάθος απλώς βαθαίνει το ρήγμα. Μόνο η αλήθεια χτίζει γέφυρες.