Ὁ κλα­ριν­τζῆς

ΗΤΑΝ μιὰ ἐθνι­κὴ ἐπέ­τειος. Τὸν ντῦ­σαν μὲ πα­ρα­δο­σια­κὴ φο­ρε­σιὰ γιὰ νὰ τὸν βγά­λουν στὴν τη­λε­ό­ρα­ση, τὸν φου­κα­ρᾶ τὸν κλα­ριν­τζῆ. Ἀνά­με­σα στοὺς ἄλ­λους κα­ρα­γκιό­ζη­δες, κα­τα­με­σῆς στὸ ἐχθρι­κὸ καὶ πα­νά­σχη­μο γκρὶ κλει­στὸ γή­πε­δο τοῦ μπά­σκετ, στε­κό­ταν καὶ πε­ρί­με­νε νὰ δώ­σει τὸ σύν­θη­μα τῆς ἔναρ­ξης ὁ βλα­κέν­τιος κον­φε­ρα­σιέ, ποὺ εἶ­χε πά­θει γλωσ­σο­διάρ­ροια – ἀκό­μη καὶ τοὺς ἀρ­χαί­ους Ἕλ­λη­νες ἀνέ­φε­ρε στὴ φαι­δρὴ εἰ­σα­γω­γή του.

       Ἐπί τέ­λους, ἦρ­θε ἡ ὥρα νὰ βά­λει τὸ κλα­ρῖ­νο του στὸ στό­μα. Στρα­βὰ χεί­λη, φου­σκω­μέ­να μά­γου­λα, μά­τια κλει­στά. Κι οἱ πα­λιοὶ σκο­ποὶ ἔμοια­ζαν μὲ τὸ σκα­λι­στὸ ρό­πτρο ποὺ ἀνα­κα­λύ­πτεις ἀπροσ­δό­κη­τα στὸ γιου­σου­ρούμ, ἀνά­με­σα σὲ κα­κό­γου­στα πλα­στι­κὰ ἀν­τι­κεί­με­να, ἄχρη­στες βρῦ­σες, πα­λιο­πά­που­τσα καὶ φο­ρε­μέ­να ροῦ­χα.

ΠΗΓΉ: ΖΉ­ΣΗΣ ΣΑ­ΡΊ­ΚΑΣ, ΜΑ­ΚΡΙᾺ ἈΠ’ ΤῸΝ ΚΌ­ΣΜΟ, ΚΑῚ ἌΛ­ΛΑ ΚΕΊ­ΜΕ­ΝΑ, ΠΑ­ΝΟ­ΠΤΙ­ΚΌΝ, 2008.

Πηγή: neoplanodion.gr