Δεν είναι δύσκολο να μιλήσεις για ομορφιά όταν όλα ανθίζουν.
Όταν το τοπίο είναι πράσινο, οι άνθρωποι παρόντες, οι φωνές τους χαρούμενες
Το δύσκολο είναι το κρύο.
Το κρύο της απουσίας.
Το κρύο της απώλειας.
Το κρύο των άδειων σπιτιών στα χωριά μας.
Της μνήμης που δεν σβήνει.
Το κρύο των λησμονημένων τόπων .
Το κρύο των φωτογραφιών που ξεθωριάζουν.
Κι όμως.
Υπάρχει μια ομορφιά που δεν χρειάζεται άνοιξη για να υπάρξει.
Μια ομορφιά που στέκει γυμνή, σαν δέντρο τον χειμώνα.
Χωρίς στολίδια, χωρίς τυμπανοκρουσίες , χωρίς επιβεβαίωση.
Είναι η ομορφιά της αντοχής.
Της γραμμής που παραμένει καθαρή όταν όλα θολώνουν .
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μέτρο της αλήθειας:
Ό,τι αντέχει στο ψύχος, είναι ουσιαστικό.
*Joseph Brodsky βραβεύτηκε το 1987 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Η ποίησή του έχαιρε της εκτίμησης όλων πλην της χώρας στην οποία είχε γεννηθεί. Της Ρωσίας.