Photo by S. Antoniou
Στις πλαγιές της Βόρειας Πάρνηθας, εκεί όπου ο αέρας κατεβαίνει δροσερός από τις κορφές και σμιλεύει τις κληματόβεργες, το αμπελοτόπι του Σωτήρη Αντωνίου ανασαίνει με τον ρυθμό της φύσης.
Πάνω στην κορφή μιας παλιάς βέργας στέκεται ο μικρός φρουρός του αγρού — ο μαυροτσιχλομυγοχάφτης— σαν να επιθεωρεί το βασίλειο του «Αγιάζι». Μαύρο κεφάλι, φωτιά στο στήθος, βλέμμα ζωηρό· ένα σημάδι ζωής μέσα στο χειμωνιάτικο τοπίο..
Το «Αγιάζι» δεν είναι μόνο ετικέτα· είναι ανάσα βουνού. Είναι εκείνη η πρωινή ψύχρα που αγγίζει το σταφύλι πριν οι αχτίδες του ήλιου το ωριμάσουν. Είναι η περίοδος της “κύησης” που προηγείται του τρύγου και το πρώτο άρωμα που αναδύεται όταν ανοίγει το μπουκάλι.
Στην άκρη του αμπελιού, ο ορίζοντας ανοίγει προς τις πέτρινες πλαγιές της Πάρνηθας. Και ανάμεσα σε φύλλα, πουλιά και άνεμο, καταλαβαίνεις πως το κρασί γεννιέται πρώτα ως τοπίο — και μετά ως γεύση.
Αγιάζι
Μια λέξη που στάζει βουνό.