Η Τηλεόραση δεν είναι τέχνη, κι όμως είναι από τις τέχνες η μέγιστη, η πλέον σύνθετη και συνάμα η πιο δραστική. Είναι το Gesamtkunstwerk που οραματίστηκε ο Βάγκνερ. Είναι η κατάργηση του φραγμού μεταξύ τέχνης και ζωής, μεταξύ μορφής και περιεχομένου που πόθησαν οι μοντερνιστές. Είναι η απόλυτη opera aperta του μετανεωτερισμού μας. Εμπρός στο αχαλίνωτο ζάπιγκ, στο αείρροο κολλάζ που κατασκευάζουν ενώπιόν μας τα τηλεχειριστήρια, τα έργα και του πιο προικισμένου εικαστικού καλλιτέχνη φαντάζουν τέκνα χλωμά πελιδνής φαντασίας. Δίπλα στον θόρυβο που υφαίνουν αενάως οι τηλεοπτικές συσκευές, ακόμη και οι πιο τολμητίες συνθέτες ακούγονται περίπου τραυλοί αναχαράκτες. Ποιος ποιητής αξιώθηκε να γράψει ποίημα λυρικότερο από τις διαφημίσεις των αιθέριων μπιζού και αρωμάτων; Ποια Λάουρα, ποια Βεατρίκη υμνήθηκε πλαστικότερα απ’ ό,τι οι πλαγγόνες της μόδας στα κρυστάλλινα πλατώ της οθόνης; Ποια «Κωμωδία», θεία είτε ανθρώπινη, μπορεί να συναγωνιστεί σε αποκαλυπτική εμβρίθεια την αβυσσαλέα πλοκή ενός reality;

Η Τηλεόραση δεν εξηγεί, γνωρίζει. Ότι τα πάντα ρει. Ότι anything goes. Ότι όλα είναι συγγνωστά, γιατί όλα είναι εξίσου ασήμαντα και κενά. Ότι η μόνη αθωότητα είναι η ενοχή. Ότι, ακόμη, η ενοχή είναι η μόνη αρετή. Η Τηλεόραση δεν ρωτάει ποτέ, γιατί ξέρει, και ξέρει καλά. Ότι ο Παράδεισος είναι η Κόλαση. Και ότι η Κόλαση είναι –για όλους μας– η μόνη ζωή.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ\

Πηγή: νέο πλανόδιο