“Τώρα που μπορώ να μιλήσω”. Ιδού: “Οταν έλεγα με χώμα πως / θα σε προικίσω, / (αχ να ‘ξερες, να ‘νιωθες / και να μιλούσες…) / Δεν ενοούσα τον υγρό σου τάφο. / Τ’ αμπέλι ήθελα να σου χαρίσω μα ήμουν παιδάκι / και με λόγια δεν μπορούσα να στο πω”.

Δημήτρης Κανελλοπούλος