“Κάποτε, αν θυμάμαι καλά, η ζωή μου ήταν ένα γλεντοκόπι όπου ανοίγαν όλες οι καρδιές και τα κρασιά κυλούσαν.
Ένα βράδυ πήρα την Ομορφιά στα γόνατά μου. Και τη βρήκα πικρή. Και τη βλαστήμησα.
Οπλίστηκα εναντίον της δικαιοσύνης.
Το έβαλα στα πόδια. Μάγισσες, μιζέρια, μίσος σε σας εμπιστεύτηκα τον θησαυρό μου!
Έπνιξα μες στην καρδιά μου κάθε ανθρώπινη ελπίδα. Και σάλταρα σαν το αγρίμι στη χαρά για να τη στραγγαλίσω.”
Ο Ρεμπώ εγκατέλειψε την ποίηση στα είκοσί του χρόνια, όμως κατάφερε να αφήσει πίσω του το “Μια εποχή στην κόλαση” (“Une saison en enfer”), μια κορυφαία ποιητική συλλογή, απ’ αυτές που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη μοντέρνα ποίηση.
Πρόκειται για ένα αναμφίβολα διαχρονικό έργο που δεν εντάσσεται σε συμβατικά “καλούπια”: Είναι ποίηση και ταυτόχρονα φιλοσοφικό δοκίμιο, εξομολόγηση, θεατρικός μονόλογος και αυτοβιογραφία του ίδιου. Περιγράφει προφητικά την εποχή του, την υποκρισία του καθολικισμού και, απ’ την άλλη, τη γέννηση του ορθολογισμού και την “υστερία” της επιστήμης.
Εκείνος, σαν “πρωτόγονος μυστικός”, όπως λέει, μέσω μιας διαυγούς ποιητικής κραυγής για την κόλαση, το κακό και το βαθύ σκοτάδι του ήλιου, διαταράσσει την “κοινή ησυχία” των εφησυχασμένων της εποχής του, όσων κρύβονται πίσω από την τακτοποιημένη ζωή τους. Ο Ρεμπώ, ένα από τα πιο ευαίσθητα νεανικά πνεύματα που έχουν υπάρξει, χλευάζει, σαρκάζεται και αυτοτιμωρείται, συνθέτοντας μια ποίηση “φυγής”, που του προσφέρει διέξοδο από την απόλυτη αίσθηση της πραγματικότητας.
Πηγή: Κοραλία Ξεπαπαδέα/ neolaia.gr
