Ο συγγραφέας και λάτρης της Ελλάδας Ζακ Λακαριέρ παρακολούθησε το 1947 τους Πέρσες στην Επίδαυρο κι έγραψε:
«Αντί για αρχαίους Έλληνες που είχα στο μυαλό μου, συνάντησα οκτώ χιλιάδες χωρικούς απ’ όλα τα γύρω χωριά, που γέμισαν τις κερκίδες της Επιδαύρου και παρακολούθησαν το άπαιχτο ως τότε έργο, αμίλητοι και ακίνητοι επί δύο ώρες, χωρίς να καταλαβαίνουν γρι γαλλικά! Ήταν για μένα μια συγκλονιστική εμπειρία. Και το θέατρο… Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι ένα θέατρο μπορεί να έχει μυρωδιές. Αλλά με το ηλιοβασίλεμα, το άρωμα από τη ρίγανη και το θυμάρι ανεβαίνει προς τα πάνω και γεμίζει την ατμόσφαιρα. […] Εκείνο το βράδυ έγινε ένα τρικούβερτο γλέντι, με όργανα, και ήταν για μένα η καλύτερη συνύπαρξη της αρχαίας με τη νέα Ελλάδα […] αυτή η ζωντανή αταξία, αυτά τα παρδαλά πλήθη, αυτή η ταραχή, που θα έπρεπε να υπήρχε στα μεγάλα ιερά στις γιορτινές μέρες, ένα είδος πανηγυριού, θορυβώδους ευφροσύνης, όπου τα άσματα του κόσμου και οι φωνές των ζώων ανακατεύονταν με τις οσμές των ψητών πάνω στη θράκα, του καμένου λίπους πάνω στους βωμούς, της ζεστής ρετσίνας, του ιδρώτα των ανθρώπων. Ναι, έτσι θα έπρεπε να ήταν η Επίδαυρος όταν οι χιλιάδες ασθενείς έτρεχαν στα θαυματουργά τέμπλα».
