Aπόσπασμα από το ”Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ”
(κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Σελ. 408)
”…
Πέρα απ’ αυτά όμως, η δύναμη για τον Σωκράτη ήταν σχετική. Ερωτήματα για το ποιος είναι πραγματικά δυνατός, τον είχαν απασχολήσει σε όλη του τη ζωή. Και είχε κατανοήσει του κόσμου τα αναποδογυρίσματα. Ο σημερινός ισχυρός, είναι ο αυριανός αδύνατος. Και το αντίστροφο. Τίποτε δεν είναι δεδομένο, το είχε πει πριν απ’ αυτόν και ένας άλλος γερόσοφος. Τα πάντα ρει! Αυτές τις μυστικές, υπόγειες δυνάμεις που είχαν εντοπίσει και οι τραγωδοί, είχε εντοπίσει και η τέλεια δική του όραση. Έβλεπαν τη μεγαλειώδη υπόγεια διαμάχη, εκεί που άλλοι ανέλυαν πρόσκαιρα φαινόμενα. Αυτόν τον μυστικό υπόγειο πόλεμο, τη συνεχή σύγκρουση αντίθετων δυνάμεων, προσπάθησε να δείξει στην πόλη του και έφτασε στη διαλεκτική. Όσο για τα κίνητρά του και εδώ θα συγκρουστώ με τον αγαπημένο μου φιλόσοφο- δεν ήταν διόλου η μνησικακία. Δε ζήλευε τον Αλκιβιάδη ή τον κάθε Αλκιβιάδη επειδή ήταν φαινομενικά ισχυρός, φαινομενικά όμορφος, φαινομενικά αθάνατος. Ο Σωκράτης ήταν αυτάρκης. Γιατί είχε κατανοήσει, πως όλους τους ανθρώπους τους συνδέει μια κοινή μοίρα. Στο ίδιο καζάνι βράζουν. Δεν ήταν μακριά η αποτυχία, η φθορά, η παρακμή, ο θάνατος. Έπρεπε να υιοθετήσουν μια πιο στωική στάση απέναντι σ’αυτές τις καταστροφικές δυνάμεις. Δεν ήταν η μνησικακία λοιπόν η αιτία, που άρχισε η καταδίκη της αρχαίας θρησκείας, αλλά η θέληση για περισσότερη δύναμη απέναντι στις καταστροφικές δυνάμεις που υπόκειται ο άνθρωπος. Δεν ήταν αντιστροφή αξιών αυτό που επέβαλλε ο χριστιανικός Θεός, αλλά ανάδειξη εκείνων των αξιών, που θα ισχυροποιούσαν τη θέση συνολικά του ανθρώπου απέναντι σ’ αυτές τις δυνάμεις. Και ισχυρών και ανίσχυρων. Γιατί κάτω από την επιφάνεια, είχαν το ίδιο αίμα και την ίδια μοίρα όλοι. Τον τάφο! Στο κάτω κάτω, είναι καλύτερα να πεθαίνει κανείς συνετός, παρά ανόητος. Το όραμα με λίγα λόγια του Σωκράτη, ήταν να δημιουργήσει μία ισχυρή στάση ζωής. Μα τούτο, δεν είναι άρνηση της ζωής όπως κατηγόρησε ο αγαπημένος μας Νίτσε τον Σωκράτη και τον χριστιανισμό, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Απαράμιλλη ζωτικότητα! Δεν είναι τίποτε άλλο, παρά θέληση για δύναμη και ζωή! Ο χριστιανισμός δεν παρήγαγε μια ηθική των δούλων όπως ισχυρίστηκε ο Νίτσε λοιπόν, αλλά μια ηθική για όλους. Και για τους πρόσκαιρα δυνατούς και για τους πρόσκαιρα αδύναμους. Μια ενωτική ηθική. Γιατί αυτές οι διαχωριστικές γραμμές, όσο ουσιώδεις και σημαντικές κι αν είναι στη πρακτική ζωή, είναι συνάμα ελάχιστες μπροστά στην κοινή ανθρώπινη μοίρα. Και ο χριστιανισμός ήταν μια απάντηση στην κοινή ανθρώπινη μοίρα. Γιατί όλοι οι άνθρωποι, είναι το ίδιο εύθραυστοι απέναντι στην εντροπία. Πόσοι πρόσκαιρα ισχυροί και λαμπεροί, δεν οδηγήθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη στην καταστροφή και τον θάνατο; Ποιος ήταν ο θάνατος του άλλοτε πανίσχυρου Χίτλερ; Του Γκαίμπελς, ή όλων των υπόλοιπων αρχιναζί; Ή για να παραμείνουμε στην εποχή, ποιος ήταν ο θάνατος του περίφημου αρχηγού της αρχαίας Αθήνας, Περικλή; Να πεθαίνει αγνώριστος, αδύναμος κι ανυπεράσπιστος από τύφο ή πανώλη, βρωμοκοπώντας μέσα στα υγρά του! Ο χριστιανικός Θεός λοιπόν δε διαχώρισε, αλλά ένωσε τους ανθρώπους. Τους φανέρωσε το κοινό τους σημείο, που είναι η φθορά, ο θάνατος. Το μη κατέχειν. Αυτό που λέει ο σοφός λαός. Όλα εδώ θα μείνουν, τίποτα δεν παίρνει μαζί του κανείς. Μα πού τα έχουμε ξανακούσει αυτά;; ”ὁ δ᾽ ἄφυκτος ὁμῶς ἐπικρέμαται θάνατος/κείνου γὰρ ἴσον λάχον μέρος οἵ τ᾽ ἀγαθοὶ/ὅστις τε κακός” που δε θα πει τίποτε άλλο όλο αυτό, παρά… ”αναπόφευκτος ο θάνατος κρέμεται από πάνω τους/ (έχοντας) ίσο σε κείνον μερίδιο, ευγενείς και ταπεινοί”… Σιμωνίδης ο Κείος! Πέντε ολόκληρους αιώνες πριν τον Χριστό!
Όλα τελικά έδειχναν προς τα κει. Όλα συνδέονται. Να ξέρουμε λοιπόν για τι ακριβώς μιλάμε, όταν μιλάμε για χριστιανισμό…”
