Ένας βάτραχος σοφός, ένα σκουλήκι μακρύ -μακρύ, σωστή αμαξοστοιχία, μια μπεκάτσα λίγο τρελή, ένας τζίτζικας με πολύ τραγικό στοιχείο, κάνανε μια συζήτηση μες στα βρύα, που λίγο έλειψε να γίνει πάταγος κι αυτό από παρανόηση.
Όσα δε χώρεσε το χοντρό κεφάλι του Βατράχου (Παναγιώτης) χώθηκαν στην κοιλιά του και την φουσκώσαν (σοφή κοιλιά). Συζητούσαν αν χρησιμεύουν σε τίποτα τα σύννεφα. Έκανε τόση επίδειξη γνώσεων η σοφή κοιλιά του, που ναι μεν αγανάκτησε το τζίτζικα (Αργύρης) αλλά πήρε με το μέρος του εκείνο το χαμένο κορμί το σκουλήκι (ολόκληρο σιδηρόδρομος).
Φυσικά η βροχή και τα σύννεφα αρέσουν στο βάτραχο και το σκουλήκι ( ολόκληρος σιδηρόδρομος). Το λάθος όμως ήταν του βατράχου, που έμπλεξε μια κάποια θεωρία του Καντ, πως τάχα ο Καντ ήταν κάτι σαν βάτραχος και άλλες φθηνές φιλοσοφίες, όλες για πνίξιμο.
Το σκουλήκι (σιδηρόδρομος) ήταν χωρίς γνώμη και προσωπικότητα. Ένα χαμένο κορμί με λίγα λόγια.
Η μπεκάτσα δε μιλούσε καθόλου ούτε άκουγε και είναι περίεργο πως χώθηκε στην ιστορία αυτή.
Ο τζίτζικας ειλικρινής ο κακόμοιρος ίδρωσε από το κακό του και σκέψου τι είναι να ιδρώνει τζίτζικας. Έχασε την ψυχραιμία του και άρχισε να βρίζει μάλλον άσχημα πρωτοφανές για το συγκρατημένο χαρακτήρα του.
Ένα σύννεφο άκουσα την φασαρία και το βρισίδι μαζί με τα άλλα σύννεφα, μαύρα- μαύρα απελπισία σωστή και κάνουνε ένα γερό χειμώνα. Ο βάτραχος βούτηξε την χοντρή σοφή κοιλάρα του γρήγορα- γρήγορα στο νερό. Το σκουλήκι, το χαμένο, βρήκε υγρασία και καταχάρηκε. Μόνο ο τζίτζικας έμεινε έρημος και μόνος. Βράχηκε μούλιασε και ψόφησε. Γι’ αυτό ήταν και τραγικός τύπος που είπαμε στην αρχή. Η μπεκάτσα δε μας ενδιαφέρει και είναι άγνωστό πως μπήκε στην ιστορία μας.
Πηγή: περιοδικό Λέξη
