της Μαριάννας Σκυλακάκη
Oτι στην Ελλάδα ήμασταν “μπροστά” -για καλό και για κακό- σε μια σειρά από τάσεις που ξεδιπλώνονται τα τελευταία χρόνια στην πολιτική σκηνή διεθνώς, είναι μια διαπίστωση που ακούω συχνά.
Η άνοδος των άκρων, η ψήφος σε αντισυστημικά κόμματα, η ανάγκη απροσδόκητων κομματικών συνεργασιών, η ανάδειξη νέων κομμάτων και η καθίζηση των παραδοσιακών, όπως επίσης, φυσικά, και οι μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις, υπό την πίεση των οποίων οι κυβερνώντες λυγίζουν… Η επίδραση του κινήματος των “αγανακτισμένων” στην ψυχολογία του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου είναι κάτι που αναμφίβολα θα απασχολήσει τους ιστορικούς του μέλλοντος που θα μελετήσουν την παραίτησή του από την πρωθυπουργία.
Οι μαζικές διαδηλώσεις μοιάζει να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε διάφορα σημεία του πλανήτη: Αϊτή, Αλγερία, Βολιβία, Βρετανία, Γαλλία, Γουινέα, Εκουαδόρ, Ιράκ, Καζακστάν, Καταλονία, Λίβανος, Ονδούρα, Χονγκ Κονγκ, Χιλή και, μόλις προ ημερών, Πακιστάν. Πού οφείλεται το “εξεγερσιακό” αυτό κλίμα και είναι άραγε εδώ για να μείνει;