Ο τρύγος με τα συνακόλουθα του είναι μια ιεροτελεστία, είναι οι στιγμές που χαίρεσαι τους κόπους σου , τρυγάς τα αγαθά για τα οποία έχεις συνεισφέρει με την προσωπική σου εργασία , έχεις βοηθήσει τα πρέμνα , τις κληματίδες, να παράγουν πλούσια και αρίστης ποιότητας καρπούς . Το αμπέλι είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον άνθρωπο , τα κλήματα , και είναι μάλλον το μοναδικό φυτό , που χωρίς την φροντίδα του ανθρώπου δεν μπορούν να παράσχουν καρπούς , αν το αφήσεις ακλάδευτο για καμία δυο περιόδους το αμπέλι το έχασες . Αυτή η μοναδική σχέση με το αμπέλι και βέβαια οι εργασίες και οι διεργασίες για την μετουσίωση του σταφυλιού σε κρασί προσδίδουν ένα μυστικιστικό, μοναδικό και θελκτικό σύνδεσμο του αμπελουργού με το αμπέλι του .
Οι αμπελουργοί έχουν μια ιδιαίτερη κουλτούρα, αγαπούν υπερβολικά το αμπέλι τους , αφοσιώνονται υπερβολικά στην φροντίδα του , είναι υπερήφανοι γιαυτό, όπως ακριβώς με τα παιδιά τους , μόνο επαίνους έχουν και τα κρασιά που παράγουν είναι μοναδικά και τα καλύτερα του κόσμου. Οι πραγματικοί αμπελουργοί δεν καλλιεργούν αμπέλια .., ανατρέφουν αμπέλια !! γιαυτό και λέμε “με αγγαρεία αμπέλι δε γίνεται, τσαïρι δεν προκόφτει…” . Μην τολμήσεις σε αμπελουργό να βρεις ψεγάδι για το κρασί του και να του το πεις , έγινες ο μεγαλύτερος εχθρός του . Καλύτερα να κριτικάρεις την γυναίκα του και τα παιδιά του και είναι σίγουρο ότι θα στο συγχωρέσει , για το κρασί του ποτέ.
Από πολύ νωρίς σήμερα είχαμε ξεκινήσει το τρύγο στο δικό μου αμπέλι που καλλιεργώ τα τελευταία είκοσι χρόνια . Όλη οικογένεια αλλά και φίλοι και γνωστοί βοήθησαν και έτσι μέχρι το μεσημέρι είχαμε φέρει μπροστά στο πατητήρι τα σχεδόν 1500 κιλά Syrah και κοτσιφάλι, που είναι οι δυο ποικιλίες που φύονται στο μικρό αμπελοτόπι .
Αφήσαμε το πάτημα και το σπάσιμο των σταφυλιών για το άλλο πρωινό . Καθίσαμε όλοι στο τραπέζι στην αυλή , κάτω από τα βαθύσκιωτα πλατάνια και αρχίσαμε να τρώμε και βέβαια να πίνουμε κάποιες πενταετίας «Ροδάνθες», το όνομα του κρασιού που παράγω, δανεισμένο από το όνομα της εγγονής μου.
Η χαρά του τρύγου μαζί με την ευωχία των εκλεκτών εδεσμάτων και του κόκκινου κρασιού , η καλή παρέα και η μουσική που ακουγόταν από την κόρνα που ήταν τοποθετημένη ψηλά στο πλάτανο έφερε σε όλους μας κέφι και διάθεση για κουβέντα ,με αναμνήσεις από παλιούς τρύγους και αλλά παλιότερα ευχάριστα γεγονότα . Κάποιοι σηκώθηκαν και χόρεψαν . Πλησίαζε απόγευμα όταν άρχισαν να αποχωρούν σιγά σιγά οι επισκέπτες φίλοι και γνωστοί .
Εγώ συνέχιζα να είμαι χαρούμενος και ευδιάθετος και αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στο κτήμα . Πήρα το δρόμο που οδηγεί προς τα βόρεια, προς τους στάβλους , περπατούσα κάτω από τον βαθύ ίσκιο που σχημάτιζαν οι σαράντα περίπου καρυδιές που αποτελούν τον καρυδώνα, παρατηρώ ότι αρκετά κιτρίνιασμένα φύλλα υπάρχουν κατάχαμα και στα δένδρα επείσης το κίτρινο αρχίζει να γίνεται υπολογίσιμο . Σημάδια πως το φθινόπωρο αρχίζει να κάνει την παρουσία του , αλλάζουμε εποχή σκέφθηκα και ξαφνικά έρχεται η σκέψη πως σε ένα περίπου μήνα κλείνω τα 65 και βρίσκομαι στην τρίτη και τελευταία φάση της ζωής μου όπως άλλωστε τις έχει προσδιορίσει και ο Αριστοτέλης εδώ και κάποιους αιώνες. Το περίεργο είναι πως σπάνια κάνω τέτοιες σκέψεις και η αλήθεια είναι πως δεν μου άρεσε καθόλου αυτή η ιδέα .
Προσπάθησα να απαντήσω στον εαυτό μου ότι κάνει λάθος , αφού ακόμη είσαι μάχιμος ,δουλεύεις καθημερινά, κανείς σχέδια για το μέλλον, προετοιμάζεσαι για το μέλλον, πως είναι δυνατό να είσαι στην τρίτη φάση, στην δεύτερη είσαι και έχεις καιρό ακόμη να διαβείς την πόρτα της τρίτης και αν συνεχίσεις έτσι δεν θα περάσεις ποτέ σε αυτό το στάδιο …μου άρεσαν αυτά τα επιχειρήματα και τα βρήκα και πολύ αποστομωτικά !!
Και έτσι εύκολα ξαναγύρισα σε ψυχολογική ανάταση συνοδευόμενη με ένα νοσταλγικό φλας μπακ . Το παρελθόν συνήθως με ηρεμεί, και όσο πιο πίσω πηγαίνω τόσο πιο όμορφα αισθάνομαι . Το παρελθόν το ξέρω και δεν με φοβίζει ακόμη και αυτό με άσχημες αναμνήσεις, με το παρόν συμβιβάζομαι αλλά το μέλλον, που είναι το άγνωστο, γίνεται πηγή ανησυχίας.
Ερωτήματα με το πως πέρασες αυτή την δεύτερη φάση , πόσο καλά πορεύθηκες, με την σημερινή εμπειρία θα έκανες τα ίδια η αλλιώς θα έστριβες το τιμόνι ; Πως συμπορεύτηκα με τους ανθρώπους ; Είχε δυσκολίες ο δρόμος μου ή όλα κυλούσαν ήρεμα . Για να ζήσεις, και όχι μόνο, ακολούθησες κάποιο επάγγελμα, ασκείς 45 χρόνια κάποια επαγγελματική δραστηριότητα, πως τα πήγες σε αυτό τον τομέα, διδάχτηκες κάτι που θες στα στερνά σου να το φέρεις στην επιφάνεια …
Αυτά σκεπτόμουν και περπατούσα προς τον χώρο που έβοσκαν τα ελάφια και ξαφνικά μου μπαίνει η ιδέα, δεν τα γράφω καλύτερα από το να τα σκέπτομαι . Και ποιον ενδιαφέρει να διαβάσει τι έκανες εσύ στην ζωή σου, ήταν η εσωτερική αντίδραση, άντε πάλι αυτός ο άλλος μας εαυτός . Κανένα ρε φίλε, εμένα με ενδιαφέρει θα τα γράψω για πάρτι μου να τα διαβάζω μόνος μου άλλωστε οι σκέψεις και τα λόγια είναι έπεα πτερόεντα ενώ τα γραπτά μένουν «Verba volant, scripta manent», έλεγαν οι Λατίνοι ακόμη και όταν δεν θα σε βοηθά το μνημονικό σου, βρίσκεις τα γραπτά και τα διαβάζεις και ξαναστήνεις το παρελθόν σου .
Πείστηκα και έτσι αποφάσισα να γράψω. Η γραφή μου θα έχει και αλληγορικά στοιχεία , χρησιμοποιεί και κάποιους μυστικούς κώδικες και μπόλικη αλλά “αληθινή” μυθοπλασία που βοηθά περισσότερο να ειπωθούν ελεύθερα αλήθειες.
Ελπίζω τελικά το βιβλίο που ξεκίνησα σήμερα να γράφω να ενδιαφέρει περισσότερο εμένα όχι βέβαια ότι θα στενοχωριόμουν αν άρεσε και σε σας!
θα τα πούμε στο μέλλον …
μια πρώτη πρόγευση…
Στο λεωφορείο που ταξίδευα από Αθήνα προς την πατρίδα μου, εκεί γύρω στο 1973, συναντώ έναν ηλικιωμένο συγχωριανό μου, που πριν καλά καλά καθίσουμε στα καθίσματα μας, άρχισε την ανάκριση,είναι μια συνήθεια που οι επαρχιώτες αρέσκονται να την ασκούν με μεγάλη επιτηδειότητα :
-Τι κάνεις αυτή εποχή στην Αθήνα ; Ξεκινά την ανάκριση ο μπάρμπα Μήτσος
– σπουδάζω στο πανεπιστήμιο νομικά και οικονομικά .
-Α ωραία.. θα γίνεις δικηγόρος δηλαδή .
-Όχι του λέω οικονομολόγος .
-και τι είναι αυτό ;
Δυσκολευόμουν να του εξηγήσω τι είναι αυτός ο οικονομολόγος, ο Βαρουφάκης δεν είχε ακόμη εμφανιστεί για να κάνει το επάγγελμα γνωστό, και του λέω, να κάτι σαν λογιστής.
– κανείς καμία δουλειά τώρα, πως βγάζεις τα έξοδα σου, με ξαναρωτά .
Εγώ δεν δούλευα, αλλά ντράπηκα να του το πω και του λέω ψέματα ότι δουλεύω σε ένα γραφείο .
-Και τι γραφείο είναι αυτό ;
Και συνεχίζω το ψέμα,
-μια ασφαλιστική εταιρία είναι μπάρμπα Μήτσο.
-Και πως την λένε ;
Βρε κακό μπελά που βρήκα είπα μέσα μου . Δεν είχα ιδέα τι είναι η ασφαλιστική εταιρία και ούτε κατάλαβα γιατί αναφέρθηκα σε ασφαλιστική εταιρία και ξαφνικά βλέπω μια επιγραφή σε ένα τοίχο έξω από το παράθυρο του λεωφορείου, Ήλιος Ασφαλιστική .
Και έτσι του έδωσα και το όνομα της εταιρίας και ησύχασα από τον περίεργο πατριώτη μου .
έπεται συνέχεια ….
