….υπάρχει ένας νόμος στην κβαντομηχανική που θα προσπαθήσω να τον περιγράψω με απλοϊκά λόγια αφού δεν είμαι κανένας επιστήμονας. Ο νόμος αυτός λέει τα εξής:
Όταν ένα υλικό σώμα υποβάλλεται σε πιέσεις από το εξωτερικό του περιβάλλον μεγαλύτερες από αυτές που του επιτρέπει η μοριακή του δομή να αντέξει, καταλήγει τελικά σε ένα κρίσιμο σημείο. Σε αυτό το σημείο, αυτή τη στιγμή, το υλικό σώμα έχει δύο επιλογές. Είτε θα διαλυθεί υποκύπτοντας στις νέες ισχυρές πιέσεις που του ασκούνται, είτε θα ξαναχτίσει τη μοριακή του δομή με τέτοιο τρόπο ώστε να αντέξει τις νέες πιέσεις αλλά και παρόμοιες που ενδεχομένως να του ασκηθούν στο μέλλον.
Αυτός ο νόμος εφαρμόζει εξίσου καλά στην ανθρώπινη ψυχή.
Κάποιος ή κάποια κατάσταση σε πλήγωσε με έναν πρωτοφανή τρόπο που δεν έχεις μάθει να διαχειρίζεσαι. Πονάς , κλαίς, ρωτάς θεούς και ανθρώπους γιατί να σου αξίζει αυτό; Δεν ξέρω αν σου αξίζει και δεν με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει ωστόσο ότι κάποια στιγμή θα φτάσεις στην στιγμή που θα καθορίσει την πορεία σου και τον χαρακτήρα σου από εδώ και πέρα. Ο πόνος θα φτάσει να γίνει ανυπόφορος.
Τότε πρέπει να αποφασίσεις αν θα τον αφήσεις να σε διαλύσει ή αν θα διαμορφώσεις με τέτοιον τρόπο τον εαυτό σου ώστε όχι μόνο να τον νικήσεις εσύ αλλά και να τον χρησιμοποιήσεις ως καύσιμο για το ταξίδι σου. Αν καταφέρεις με ισχυρή θέληση και νηφάλια ψυχή να μετατρέψεις την κάμπια σε πεταλούδα τότε είσαι ο νικητής της ζωής σου. Θα έχεις καταφέρει να σηκώσεις ένα ανυπόφορο βάρος και να το πετάξεις από πάνω σου, αφήνοντας πίσω ένα πιο δυνατό σώμα.
Το πνεύμα είναι σαν το σώμα μας. Η αρχή της γυμναστικής για να αποκτήσεις ένα πιο δυνατό σώμα, μας υποδεικνύει ότι πρέπει πρώτα να φθείρουμε τις μυϊκές μας ίνες με άσκηση που δεν έχουν συνηθίσει, με σκοπό να προσαρμοστούν σε αυτή την νέα άσκηση με τον καιρό μέσω της διαρκούς φθοράς τους και της επιδιόρθωσης τους…..
Γ Γιακουμάκης.