Ο καλλιτέχνης είναι ένα ευαίσθητο δοχείο. Εύθραυστο και μελωδικό. Για ν’ ακουστεί ο ήχος του χωρίς να σπάσει πρέπει να γεμίσει με το κατάλληλο υλικό.
Μαζεύει εμπειρίες και ιδέες από παντού, ακόμα κι από στιγμές που σε άλλους ανθρώπους μοιάζουν αδιάφορες, τετριμμένες, ανούσιες. Ο τρόπος που τις επιλέγει είναι η βάση της τέχνης του.
Κάθε καλλιτέχνης έχει τις εμμονές του. Μοιάζει λες και προσπαθεί να λυτρωθεί από κάτι, καθώς πάλλεται. Κάθε καλλιτέχνης έχει τους δαίμονες του.
Φυσιολογικοί άνθρωποι δεν υπάρχουν, είναι ένας μύθος η κανονικότητα. Ακόμα κι εκείνος που σου φαίνεται τόσο κανονικός, τόσο απλός, κρύβει στην ντουλάπα του σκελετούς και δυναμίτες, πτώματα, ενοχές και πόθους που θα ‘καναν τον Εμπειρίκο να κοκκινίσει.
Ο καλλιτέχνης υπάρχει-γεννιέται όταν τολμάει να βγάλει στο φως τους δικούς του σκελετούς, τις δικές του μαύρες τρύπες.
Δεν είναι διαφορετικός ούτε ανώτερος. Αντιθέτως: Είναι ένα εύθραυστο δοχείο που πρέπει να ξεσπάσει (με λέξεις-νότες-κινήσεις-εικόνες), πρέπει να αδειάσει για να μη σπάσει.
gelotopoios.
Διαδικτυακό ψευδώνυμο ενός Μπλογκοτέχνη και ελεύθερου στοχαστή, αυτοδίδακτος, αγνωστικιστής ένθεος, ανένταχτος και άνευ πεποιθήσεων. Πίνει μόνο κρασί.