Είχα την τύχη να απολαύσω αυτές τις ημέρες ένα εξαιρετικό spaghetti, και μάλιστα σε πακέτο, στο γραφείο.
Επρόκειτο για ένα πιάτο ιδιαίτερο, που απαιτεί ισορροπία μεταξύ του βασικού και των υπόλοιπων υλικών, και, παρά το γεγονός ότι ήρθε μέσω delivery – άρα, νομοτελειακά, χάνει από τη σπιρτάδα του μέχρι να παραδοθεί και να καταναλωθεί -, έφτασε σε μένα σε πολύ καλή κατάσταση.
Τηλεφώνησα, λοιπόν, στον άνθρωπο, που τρέχει – μεταξύ άλλων – το μαγαζί για να δώσω συγχαρητήρια. Με ευχαρίστησε, προσθέτοντας: “Χαίρομαι, που το αναγνωρίζεις, γιατί είναι και ένα… ακριβό πιάτο”. “Μα, δεν είναι”, του απάντησα, “δεδομένων των υλικών, που έχει”. “Συμφωνώ, αλλά άντε να πείσεις όσους δεν ξέρουν από food cost”, είπε.
Και είχε απόλυτο δίκιο. Ζούμε μια περίοδο, εδώ και 6-7 χρόνια, όπου, ειδικά στην εστίαση, έχει αποθεωθεί το φτηνό. Είναι γεγονός ότι τα εισοδήματα συρρικνώθηκαν και όλοι περιορίσαμε τα έξοδά μας. Είναι, όμως, επίσης γεγονός ότι είναι προτιμότερο να τρεφόμαστε με ψωμί και τυρί και μια απλή σαλάτα, από το να καταφεύγουμε σε λύσεις, οι οποίες μόνο κατάλληλες δεν είναι για το στομάχι μας.
Διότι, όταν οργανωμένα εστιατόρια πωλούν μερίδες στα 3,50 και 4 ευρώ, κάτι δεν πάει καλά στα υλικά, που χρησιμοποιούν.
Γιατί η εξίσωση δεν βγαίνει.
Τόσο απλά.
Νεκτάριος Β. Νώτης FNB Daily