Από το 1900 έως σήμερα ο παγκόσμιος πληθυσμός σχεδόν πενταπλασιάστηκε (από 1,65 δισεκατομμύρια το 1900 σε 7,69 περίπου σήμερα και εκτίμηση για 9,8 το 2050), χάρη στη γενικότερη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης, την πρόοδο της ιατρικής επιστήμης, καθώς και την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης σε θέματα υγείας, ασφαλούς αναπαραγωγής κ.ά.
Ωστόσο, από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, στις μεταβιομηχανικές οικονομίες παρατηρείται μείωση του πληθυσμού, καθώς και αλλαγή της ηλικιακής σύνθεσης, με κύρια χαρακτηριστικά την επικράτηση των μεγαλύτερων ηλικιακών ομάδων, το μόνιμα χαμηλό δείκτη γονιμότητας (δηλαδή το μέσο αριθμό παιδιών που φέρνει στη ζωή κάθε γυναίκα σε παραγωγική ηλικία) και τη διαφοροποίηση του θεσμού της οικογένειας από την παραδοσιακή της μορφή.
Παρατηρούμε όλο και πιο συχνά εναλλακτικές μορφές συμβίωσης, με μείωση γάμων και αύξηση διαζυγίων, μονογονεϊκές οικογένειες, προτιμήσεις για οικογένεια μικρού μεγέθους, απόφαση πρώτης τεκνοποίησης σε μεγαλύτερη ηλικία, ηθελημένη ατεκνία, διακοπή κύησης (εκτρώσεις) κ.ά.
Η δημογραφική αυτή εξέλιξη συνιστά ουσιαστική πρόκληση για τη διατήρηση της οικονομικής και κοινωνικής προόδου, καθώς, όπως έχει αναδειχθεί, η δημογραφία και η οικονομία είναι έννοιες που συνδέονται στενά μεταξύ τους.