Τι λένε οι αριθμοί; Πολλοί άνθρωποι παρακολουθούν κάθε πρωί τις ειδήσεις με φόβο και δέος. Κάθε μέρα διαβάζουμε για επιθέσεις, ανισότητα, μόλυνση, δικτατορίες, πόλεμο και εξάπλωση πυρηνικών όπλων. Αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους για τους οποίους το 2016 θεωρήθηκε το «χειρότερο έτος όλων των εποχών». Ώσπου το ρεκόρ διεκδίκησε το 2017… και πολλοί άνθρωποι άρχισαν να νοσταλγούν το παρελθόν, όταν ο κόσμος φαινόταν πιο ασφαλής, πιο καθαρός, με περισσότερη ισότητα. Είναι όμως λογικός τρόπος αυτός να αντιλαμβάνεται κανείς την ανθρώπινη υπόσταση τον 21ο αιώνα;
Όπως είπε και ο Φράνκλιν Πιρς Άνταμς: «Τίποτα δεν ευθύνεται περισσότερο για τις παλιές καλές εποχές παρά μια κακή μνήμη». Μπορείς πάντα να αυταπατάσαι ότι βλέπεις μια παρακμή, αν συγκρίνεις τους αιματοβαμμένους τίτλους του παρόντος με τις ρόδινες εικόνες του παρελθόντος. Με τι μοιάζει η πορεία του κόσμου όταν μετράμε την ευημερία μέσα στον χρόνο χρησιμοποιώντας τα ίδια πάντα κριτήρια; Ας συγκρίνουμε τα πιο πρόσφατα δεδομένα στο παρόν με τα ίδια δεδομένα 30 χρόνια πριν. Πέρσι, οι Αμερικανοί αλληλοσκοτώθηκαν σε μια αναλογία 5,3 ανά 100.000, επτά τοις εκατό των πολιτών ήταν κάτω από το επίπεδο της φτώχειας και παρήγαν 21 εκατομμύρια τόνους αιωρούμενα σωματίδια και τέσσερα εκατομμύρια τόνους διοξείδιο του θείου. Ωστόσο, 30 χρόνια πριν, το ποσοστό ανθρωποκτονιών ήταν 8,5 ανά 100.000, το ποσοστό της φτώχειας ήταν 12% και παρήχθησαν 35 εκατομμύρια τόνοι αιωρούμενων σωματιδίων και 20 εκατομμύρια τόνοι διοξειδίου του θείου.
Στίβεν Πίνκερ