Πολλά ακούμε αυτές τις μέρες για την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και τις παρεμβάσεις της εκτελεστικής εξουσίας καθώς και για πολιτικές σκοπιμότητες που εμπλέκουν την δικαιοσύνη σε επικίνδυνους ατραπούς .
Μια από τις σημαντικότερες δικαστικές μορφές των αρχών του περασμένου αιώνα ο Σπύρος Διβάρης συμβούλευε το νεαρό τότε δικαστή Μιχάλη Στασινόπουλο τα εξής :
Η ύψιστη σκοπιμότης είναι η νομιμότης και συνέχιζε , το έργο του δικαστή δεν είναι έργο ανθρώπινο . Είναι έργο θείο . Κανονικά ο δικαστής πρέπει να έχει ιδιότητες Θεού η ημίθεου . Ενός Θεού η ημίθεου τις αποφάσεις , θα ήταν κανονικό να σέβονται οι κοινοί άνθρωποι . Όμως θεοί η ημίθεοι δεν υπάρχουν αναμεσά μας . Γιαυτό οι άνθρωποι προσπαθούν όσο μπορούν να διαλέγουν τους πιο άξιους όμοιους των. Και δεν φθάνει αυτό . Τους περιβάλλουν με εγγυήσεις , με θώρακες , με ισοβιότητα ,με φρουρά ηθική , για να είναι απρόσβλητοι από τα πάθη, από τον φόβο , από τον υπολογισμό .
Παρόλα αυτά έρχονται στιγμές που η εκτελεστική εξουσία επειδή αισθάνεται ότι δεν έχει τον έλεγχο, παράφρονεί.
Σε αυτές τις περιπτώσεις οι δικαστές μας πρέπει να λειτουργούν οπως ο Τερτσέτης ….
Ο Ανεπίκαιρος