Ας στρίψουν το τιμόνι κι ας το κάνουν όπως ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος

Το άρθρο θα μπορούσε να έχει και άλλο τίτλο: «Ήταν κάποτε μια Βουλή…». Ωστόσο, εκεί θα καταλήξουμε, διατυπώνοντας ορισμένες σκέψεις, κάνοντας κάποιες διαπιστώσεις, προσεγγίζοντας τη σημερινή κοινοβουλευτική πραγματικότητα.

Είναι ωραίοι οι χώροι της Βουλής. Η μεγάλη αίθουσα της ολομέλειας, η μικρή αίθουσα της Γερουσίας-εκεί όπου συνεδριάζουν οι κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων-, η αίθουσα του υπουργικού συμβουλίου, των κομμάτων, των αρχηγών των κομμάτων, του Τύπου, των επιτροπών και τα αναψυκτήρια.

Μια χαρά ανακαινισμένοι οι χώροι, ηλεκτρονικά «καλωδιωμένοι», με οθόνες τηλεοράσεων εκεί που πρέπει, με κλιματισμό, με δική της Τράπεζα και με ATM για τους ξενύχτηδες. Δηλαδή από χώρους, τεχνολογικό εξοπλισμό και ανέσεις διαβίωσης, το σημερινό κτίριο του Κοινοβουλίου έχει τα πάντα ή σχεδόν… τα πάντα. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, έχει και ελλείψεις. Τραγικές ελλείψεις…

Η εικόνα της τεχνολογικής επάρκειας, της χωροταξικής προσαρμογής στις σημερινές ανάγκες, των λοιπών ανέσεων για τους ενδημούντες βουλευτές και τα στελέχη, γίνεται μουντή από την θορυβώδη απουσία άλλων χαρακτηριστικών. Εκείνων των χαρακτηριστικών που λέγονται «ποιοτικά» και αφορούσαν στο ύφος, το ήθος, τη συμπεριφορά των πολιτικών άλλων εποχών. Που ναι μεν δεν είχαν τις σημερινές ανέσεις, αλλά είχαν άλλου είδους πλεονεκτήματα, διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης, ακόμη και του Λόγου…

Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι οι σημερινοί, στερούνται –στην πλειοψηφία τους-αυτών των ποιοτικών χαρακτηριστικών και ότι είναι «νάνοι» μπροστά σε προκατόχους τους, οι οποίοι κόσμησαν τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία;

Πόσοι από τους τωρινούς ενοίκους του βουλευτηρίου, έχουν αναπτύξει την ικανότητα της ρητορικής, τη δεινότητα των επιχειρημάτων, τη δυναμική των άμεσων ομιλιών εκτός κειμένου; Ελάχιστοι, για μη πούμε μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού.

Μοιραίοι, άβουλοι κι απαίδευτοι αντάμα, περιορίζονται στην ανάγνωση σχεδόν πανομοιότυπων κειμένων που συντάσσονται με τη συνδρομή των… βοηθών, που ανάθεμα αν γνωρίζουν Ιστορία, αν έχουν επαφή με την Κοινωνία, αν η Παιδεία τους είναι αυτή που θα έπρεπε να είναι, αν το ήθος τους είναι υψηλότατο και επαρκές για το θεσμό που υπηρετούν… (και είναι πολλά τα αν…)

Μπροστά σ΄ αυτή τη σημερινή ανεπάρκεια και τις εμφανείς αδυναμίες του πολιτικού προσωπικού-που αντιστοιχούν σε απαίδευτους και πολιτικά ανώριμους ψηφοφόρους οι οποίοι τους εκλέγουν-ο ιστορικός του μέλλοντος θα συνεχίζει να καταγράφει την πορεία και τον κοινοβουλευτικό βίο κορυφαίων προσωπικοτήτων. Πραγματικών γιγάντων, όπως ο ευπατρίδης Έλληνας πολιτικός, φιλόσοφος και ακαδημαϊκός Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Επειδή σήμερα οι «πνευματικοί γίγαντες» αυτού του διαμετρήματος λείπουν, είναι εύλογες οι συγκρίσεις.

-Ποιος θα τολμούσε να κάνει «τσίρκο» τη Βουλή, με ύβρεις και κραυγές, αν υπήρχε ένας Παναγιώτης Κανελλόπουλος;

-Ποιος θα τολμούσε να λούσει με «κοσμητικά» επίθετα τους πολιτικούς του αντιπάλους, να απειλήσει με χειροδικίες ή να οδηγήσει σε διακοπή της συνεδρίασης λόγω ταραχώδους συμπεριφοράς;

-Ποια Μέρκελ (αν είχαμε σήμερα κοντά μας τον Κανελλόπουλο), θα τολμούσε να του «τραβήξει το αυτί» και να τον σύρει σε υποτιμητικές και προσβλητικές για τον Λαό του δεσμεύσεις;

-Ποιος εκπρόσωπος ξένου Οργανισμού ή Φορέα θα μπορούσε να απαξιώσει ένα διεθνούς κύρους φιλόσοφο και ακαδημαϊκό;

Δυστυχώς, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, δεν είναι μαζί μας, αλλά μπροστά στα όσα αναφέραμε και διδάγματα αφήνει και έργο λαμπρό. Οι σημερινοί του πολιτικοί απόγονοι, ας διδαχθούν τουλάχιστον από το πολύπλευρο έργο του. Και πόσο καλό θα ήταν, αν μελετούσαν το ενδεκάτομο έργο του «Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος» για να γίνουν ικανοί να απαντούν στους εξωχώριους συνομιλητές τους, αντί να κάνουν… ταχύρρυθμα φροντιστήρια για την εκμάθηση μιας… ξένης γλώσσας σε επίπεδο για… αρχαρίους!

Συνεπώς, χρειαζόμαστε σήμερα επιφανείς, ηθικούς και περίστεπτους πολιτικούς. Χρειαζόμαστε Κανελλόπουλους, στην εποχή της σήψης, της αποφοράς, του λαϊκισμού και της μετριότητας. Κι αναπολούμε: «Που είσαι Παναγιώτη Κανελλόπουλε…»