Κι έρχονται ξαφνικά εκείνες οι μέρες που βαριέσαι αφόρητα ό,τι και να κάνεις. Μπροστά μας είναι η άνοιξη με δεκάδες αγώνες στο βουνό και το δρόμο. Την περσινή χρονιά τερμάτισα σε 2 ημιμαραθώνιους δρόμου, 1 μαραθώνιο δρόμου, 2 μαραθώνιους βουνού και 2 80άρια. Για το ερασιτεχνικό επίπεδο στο οποίο βρίσκομαι έφτασα σε ένα όριο που ίσως δεν αντιλήφθηκα ή ίσως και να ξεπέρασα. Κοινώς, μπάφιασα! Το Ζάππειο δεν με φτάνει. Γυρίζω γύρω γύρω χωρίς όρεξη. Παρατηρώ τους λιγοστούς τουρίστες, τις εκθέσεις για νυφικά, τους άστεγους, αλλά δεν βρίσκω κίνητρο. Πέρα από την υγεία και την ανάγκη για άσκηση, αναζητώ ένα κίνητρο για να ξανανέβω στο βουνό. Ξέρω, πλέον, την ομορφιά του. Έχω στην άκρη του μυαλού μου αυτή τη βαθιά ικανοποίηση όταν φτάνω πια στη μηχανή μου, ξέπνοος, γεμάτος εικόνες, ζεστός και έτοιμος για όλα. Μου λείπει όλο αυτό. Η συνέχεια του άρθρου, εδώ.