το άδοξο  τέλος μεγάλων ανδρών της αρχαίας Ελλάδας

Πυθαγόρας 

Η μεγάλη -αν και ολότελα μυστηριώδης- αυτή φιγούρα του αρχαιοελληνικού κόσμου μίλησε για φιλοσοφία, μαθηματικά και μουσική και επηρέασε όσο κανείς στην πρώιμη εποχή του το πνεύμα και την επιστήμη. Πράγματι ήταν τέτοιος ο αντίκτυπος της συλλογιστικής του που σύντομα θα φτιαχνόταν ένα κίνημα, μια πολιτικο-θρησκευτική κοινότητα, που θα επικρατούσε τελικά σε πολλές αποικίες.

Τόσο ο ίδιος όσο και οι μαθητές του περιβάλλονταν εξάλλου από κύρος σεπτό και τους καλούσαν οι κάτοικοι των πόλεων να εφαρμόσουν τις θεωρίες τους στη διακυβέρνηση των πολιτειών τους. Κάτι που θα προσυπέγραφε φυσικά το τέλος του! Γιατί μπορεί οι πόλεις-κράτη να παρέδιδαν αμαχητί στα χέρια του τη διοίκησή τους, αυτό προκαλούσε όμως έριδες, μίση και συνωμοσίες εναντίον του.

Και πουθενά δεν ήταν περισσότερο αλήθεια αυτό από την αχαϊκή αποικία της Κάτω Ιταλίας, τον Κρότωνα, εκεί όπου μερίδα πολιτών στράφηκε κατά των πυθαγορείων διαδίδοντας συκοφαντίες πως ετοιμάζουν τυραννίδα. Πήραν τον λαό με το μέρος τους και επιτέθηκαν στους μαθητές του, φονεύοντας τους περισσότερους.

Ο Πυθαγόρας έλειπε σε ταξίδι, κι έτσι γλίτωσε τη σφαγή. Μόνο που τώρα δεν είχε πού να πάει, καθώς όλοι φοβούνταν τη μήνη των Κροτωνιατών. Οι Λοκροί τους έκλεισαν τις πόρτες τους και ο ατιμασμένος φιλόσοφος έφτασε μετά κόπων και βασάνων στο Μεταπόντιο της Μεγάλης Ελλάδας (κάτω από τον Τάραντα), όπου πιθανότατα αυτοκτόνησε.