Λατρεύω τα μικρά ταπεινά ξωκλήσια. 

Ακροβολισμένα καταμεσής του πουθενά.

Λιτά και απέριττα. Ξεχασμένα από τα χρυσοποίκιλτα ράσα και τις μακριές αγιαστούρες.

 Βωμοί ιερότητας και μοναξιάς. 

Το κατώφλι τους το προσπερνάς μόνο από τύχη ή από ανάγκη. Λόγοι όμοιοι με τα θρησκευτικά “θέλω” των εκτός συστήματος πιστών. 

Στα μικρά τους προαύλια συναντάς φύση και Θεό. Απτό. Χυμένο ολόγυρα. 

Μπλε του ουρανού, γαλάζιο της θάλασσας, πράσινο των πεύκων, λευκό και μαύρο της ψυχής. 

Η καμπάνα προσβάσιμη.

 Πρόθυμη να ακουστεί όταν την χρειάζεσαι. Το παγκάρι χωρίς “κατασκόπους” που να ορίζουν ότι η συνεύρευση με το Θεό τιμάται “0,50 Ευρώ”. Και το κερί ακόμη, πολυτέλεια με σύντομη διάρκεια ζωής. Ανάβεις. Σβήνεις. Χωρίς ψαλτικά, στασίδια, βαθιές γονυκλησίες. Όπως το νοιώθεις. Ήσυχα. Βουβά. Μοναχικά. 

Αύριο που οι περίλαμπροι Ναοί της Παναγιάς θα γεμίσουν πάλι από ορδές πιστών και απίστων, ο νους μου θα τρέχει στα μοναχικά της ξωκλήσια.

 Στα πιο αληθινά και εσώτερα προσκυνήματά μας!

Μαριάνα Κορν.