Γράφει: Δημήτρης ΠαπαριστείδηςΕιδικότερα, θέλω να αναφερθώ, στις συζητήσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο σχετικά με τα σενάρια που ξεδιπλώνονται, για τη διάσωση των συστημικών τραπεζών (των πολύ μεγάλων), με το χαρακτηριστικό τίτλο “bail in” και “bail out”. Ταυτόχρονα, είναι σημαντικό να αξιολογηθεί το ρίσκο που ενέχουν οι τραπεζικές καταθέσεις και οι παρεχόμενες εγγυήσεις αυτών.Η εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων, ξεκίνησε με τη μορφή ενός “ταμείου”(ΤΕΚ) το οποίο δημιουργήθηκε από ένα μικρό ποσοστό από το σύνολο των καταθέσεων και το οποίο έφθανε το 1 δις ευρώ πριν το 2008. Τότε μετά τη κατάρρευση της μεγάλης επενδυτικής τράπεζας Lehman Brothers, στα πλαίσια αποκατάστασης της εμπιστοσύνης των καταθετών, οι χώρες μέλη της ΕΕ αύξησαν το ποσό από τα 20.000 στα 100.000 ευρώ. Όπως είναι αντιληπτό, το ποσό αυτό καλύπτει λιγότερο από το 1 ο/ο του συνόλου των καταθέσεων στις Ελληνικές τράπεζες, το υπόλοιπο αποτελεί εγγύηση του δημοσίου.Η εγγύηση αυτή, όπως και κάθε άλλη, είναι τόσο ισχυρή , όσο και ο εκδότης της, στη περίπτωση αυτή το Ελληνικό Δημόσιο.Πόσο φερέγγυο όμως μπορεί να είναι ένα κράτος που δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του? Θυμίζω απλά τη τελευταία μόνο περίπτωση που συζητείται, σχετικά με το “κούρεμα” των υποχρεώσεων του ΕΟΠΥΥ ώστε να κλείσει το άνοιγμα που εμφανίζει ο προϋπολογισμός.Έτσι ,με τη απομάκρυνση από τα μέχρι σήμερα δεδομένα για τη χώρα μας, δηλαδή του bail out σεναρίου (διάσωση με κρατικά κεφάλαια), οδηγηθήκαμε στο εναλλακτικό σενάριο του bail in. Αυτό το σενάριο προβλέπει τη συμμετοχή μετόχων, ομολογιούχων και τέλος καταθετών για τη διάσωση μιας τράπεζας (περίπτωση Κύπρου). Η συμμετοχή της κάθε κατηγορίας, εκτιμώ ότι θα εξαρτηθεί, από το μέγεθος του προβλήματος. που αντιμετωπίζει το κάθε πιστωτικό ίδρυμα.