Εκεί, λοιπόν, που ο Τσίπρας αναζητά ιδέες και πρότυπα «δίκαιης ανάπτυξης» ακολουθώντας τα βήματα του Σαμαρά και όλων των προηγούμενων, ισχύουν τα εξής:    α) Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ για το 2015, το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών στην Κίνα κατατάσσει την κινεζική κοινωνία «σε μια από τις πιο άνισες στον κόσμο». Ως εκ τούτου το 1/5 του πλουσιότερου πληθυσμού κατέχει το 47% του συνολικού εισοδήματος της χώρας ενώ το φτωχότερο 20% του πληθυσμού περιορίζεται να μοιράζεται το 4,7% του εθνικού εισοδήματος.     β) Κάπως έτσι έχουμε το φαινόμενο η Κίνα να διαθέτει 250 υπερδισεκατομμυριούχους αλλά 200 εκατομμύρια πολίτες της να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας (ως τέτοιο ορίζεται από την Παγκόσμια Τράπεζα ένα εισόδημα που δεν ξεπερνά τα 1,25 δολάρια την ημέρα…) και πάνω από 900 εκατομμύρια άνθρωποι – που επισήμως δεν θεωρούνται φτωχοί – να  ζουν με 2 ή 3 δολάρια την ημέρα…    γ) Σύμφωνα με άλλη μελέτη, μάλιστα του Πανεπιστημίου του Πεκίνου, το 1% των πιο πλούσιων νοικοκυριών στην Κίνα ελέγχει περισσότερο από το ένα τρίτο του πλούτου στη χώρα ενώ το 25% των φτωχότερων νοικοκυριών δεν διαθέτει παρά μόλις το 1% του κινεζικού πλούτου…    Σημείωση 1η: Πέρυσι το υπουργείο Οικονομικών της Κίνας υπέγραψε (αντιγράφουμε από την Καθημερινή) «3ετές μνημόνιο συνεργασίας με το ΔΝΤ με στόχο την ενίσχυση των μεταρρυθμίσεων που σχεδιάζει και υλοποιεί το Πεκίνο στον δημοσιονομικό τομέα. Μεταξύ άλλων, το Ταμείο θα συμβάλει στο σχεδιασμό φορολογικών αλλαγών και ενός μεσοπρόθεσμου μοντέλου για τις δημόσιες δαπάνες»…    Σημείωση 2η: Το γεγονός ότι το όριο της φτώχειας αντιστοιχεί σε ένα ετήσιο εισόδημα κατώτερο από 2.300 γιούαν (375 δολάρια, 295 ευρώ), δηλαδή σε περίπου 1 δολάριο την ημέρα, είναι κάτι που συμβαίνει στη δεύτερη σε μέγεθος οικονομία παγκοσμίως…