Η αλήθεια δεν έχει ανάγκη τη δύναμη, γιατί περιέχει κάτι πιο ισχυρό, τη ζωή και την αγάπη.

Η Εκκλησία του Χριστού έχει άλλο λόγο που αχρηστεύει και ανατρέπει το σύστημα του κόσμου, που στηρίζεται στη δύναμη των πραγμάτων και των αριθμών. Η μεγαλύτερη ελευθερία είναι να πάψουμε να φοβόμαστε την απώλεια και την ήττα. Η Εκκλησία δε φοβάται κανέναν άπιστο ή αιρετικό και δεν έχει ανάγκη να προστατεύεται με όρους και τρόπους κοσμικούς. Το φως είναι πάντοτε φως, όσο και να το κρύβεις. Η Μεγάλη Εβδομάδα, στην οποία είναι συμπυκνωμένη όλη η πνευματικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, κέντρο έχει το σταυρό, που είναι μωρία για τους σοφούς και σκάνδαλο για τους δυνατούς, αλλά για τους πιστούς καύχημα και δύναμη. 

Η μεγάλη ανατροπή είναι ότι το σύμβολο της αισχύνης έγινε πηγή ζωής και ελπίδας, γιατί είναι τεκμήριο της αγάπης του Χριστού. Η απάντηση του Χριστού στην αγωνία της δύναμης είναι η ελευθερία και η σιωπή της σταυρικής θυσίας. Μας έμαθε, αντί να ανταγωνιζόμαστε και να συγκρουόμαστε, να κατανοούμε και να αναπαύουμε. Δυνατός είναι αυτός που ξεπέρασε το θάνατο και ο θάνατος ξεπερνιέται δια του σταυρού, δηλαδή δια της αγάπης.

Η αγάπη του Χριστού, όπως μας την απεκάλυψε ο ίδιος αλλά και η εμπειρία της Εκκλησίας, είναι αυτή που αγαπά τον εχθρό, συγχωρεί την πόρνη, βάζει το ληστή πρώτο στον παράδεισο και κομματιάζει το χειρόγραφο των αμαρτιών μας. Ο Χριστός μας θέλει φίλους Του. Ο παντοδύναμος Θεός μας θέλει φίλους Του. Αυτός είναι ο αληθινά ισχυρός που εμάς τους ξεπεσμένους όχι μόνο δε μας κρίνει, αλλά κάνει τα πάντα για να δεχτούμε τη φιλία Του. Όλο το μεγαλείο Του αποκαλύπτεται στο σταυρό Του, για να μας πει πως, αν θέλουμε να μετέχουμε στη δόξα Του, χρειάζεται να μάθουμε να αγαπούμε θυσιαστικά τον κάθε χαμένο. Σ’ αυτά δε χωράνε εξυπνάδες, λογικές και δικαιοσύνη. Μας έδειξε και τον τρόπο, όταν έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του: να υπηρετούμε ο ένας την ανάγκη του άλλου, να τον περιθάλπουμε, να τον τιμούμε, να τον έχουμε “θεό μας”. Σ’ αυτόν τον τρόπο καταργείται η έννοια της δύναμης. Το ατομικό γίνεται κοινοτικό, δεν υπάρχει η αγωνία για τα πρωτεία, γιατί οι πρώτοι γίνονται έσχατοι, απορρίπτεται η πλεονεξία και κυριαρχεί η ενότητα και η αδελφοσύνη. Η δύναμη θέλει να κατατροπώσει τον εχθρό και να επιβληθεί. Η δύναμη που προτείνει ο Χριστός-και είναι ο σταυρός-εμπνέει την αγάπη για τον εχθρό ως χάρη μεταμορφωτική.

Ο κόσμος θα ελπίζει όχι τόσο αν έχει ικανούς ηγέτες ή χαρισματικά μυαλά ή σπουδαίους κοινωνικούς εργάτες, όσο αν υπάρχουν ασήμαντοι, “ανύπαρκτοι”, άνθρωποι που βιώνουν καρδιακά το μυστήριο του σταυρού. Η χάρη της Εκκλησίας μας είναι ότι “γεννά” μέλη της που αγαπούν την ησυχία της “αδυναμίας” και που ζουν ξεχασμένοι και περιφρονημένοι από τον κόσμο, αλλά ζουν το κάθε τι ευχαριστιακά και η καρδιά τους πλατύνεται, ώστε να χωρεί όλο τον κόσμο και τους κολασμένους. Είναι αυτοί που χαίρονται μόνο που υπάρχουν και δεν τους πνίγει ούτε τους αγγίζει το κακό της εποχής μας. Αυτοί οι ευλογημένοι “αδύνατοι” γεύονται άλλη ζωή και σοφία, που δεν μπορεί να μπει σε ψυχαναλυτικά καλούπια. Είναι οι “κενωμένοι” και ανακαινισμένοι, είναι οι πανίσχυροι στην αδυναμία τους.Είναι ο άνθρωπος που γεννά η Μεγάλη Εβδομάδα