Συμβαίνουν και σήμερα ……
Από το μυθιστόρημα του Μπαλζάκ “Χαμένες ψευδαισθήσεις”, σε μετάφραση του μακαρίτη Μπάμπη Λυκούδη (αδελφού του πολιτικού) από τις εκδόσεις Εξάντας. ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι από το μυθιστόρημα σελ. 484-5 της ελληνικής μετάφρασης αναφέρεται στον κελαιδιστή ·- Χρωστάς δηλαδή πολλά;- Τ’ αντερά μου, είπε ο Λουστό. Χίλια σκούδα μού χρειάζονται. Θέλησα να συμμαζευτώ, να μην ξαναπαίξω, και για να τα βολέψω έκανα και λίγο κελάηδημα.- Τι είναι κελάηδημα; είπε ο Λυσιέν που η λέξη αυτή του ήταν άγνωστη.- Το κελάηδημα είναι επινόηση του αγγλικού Τύπου και είναι πρόσφατης εισαγωγής στη Γαλλία. Οι κελαηδιστές είναι τύποι που είναι σε τέτοια θέση ώστε να μπορούν να διαχειρίζονται εφημερίδες. Διευθυντές εφημερίδας ή αρχισυντάκτες ποτέ δεν πρέπει να μπλεχτούν με κελάηδημα. Υπάρχουν γι’ αυτό οι Ζιρουντό και οι Φιλίπ Μπριντό. Οι μάγκες αυτοί βρίσκουν κάποιον που, για διάφορους λόγους, δεν θέλει ν’ ασχολούνται μ’ αυτόν. Πολλοί άνθρωποι έχουν στη συνείδησή τους λιγότερο ή περισσότερο πρωτότυπα αμαρτηματάκια. Στο Παρίσι υπάρχουν πολλές περιουσίες ύποπτες, που έχουν αποκτηθεί από λιγότερο ή περισσότερο νόμιμους δρόμους, συχνά με εγκλήματα, και που θα ’βγαζαν ιστορίες απείρου κάλλους, όπως όταν η χωροφυλακή του Φουσέ κύκλωνε τους μπάτσους τού διοικητή της αστυνομίας που, μη όντας μπασμένοι στο μυστικό της κατασκευής πλαστών χαρτονομισμάτων της αγγλικής τράπεζας, είχαν πάει να συλλάβουν τους παράνομους εκτυπωτές που τους προστάτευε ο υπουργός. Έπειτα η ιστορία των διαμαντιών του πρίγκηπα Γκαλατιόν, η υπόθεση Μομπρεΐγ, η διαθήκη Πομπρετόν κλπ. Ο κελαηδιστής τσακώνει κάπου κάποιο κομμάτι, κάποιο σημαντικό ντουκουμέντο, κι ύστερα ζητά ένα ραντεβού απ’ τον άνθρωπο που έχει πλουτίσει. Αν ο λεγάμενος δεν δίνει κανένα ποσό, τότε ο κελαηδιστής τού δείχνει την εφημερίδα έτοιμη να τον παραλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του. Ο λεφτάς φοβάται και τ’ ακουμπά. Έγινε η δουλειά. Ξεκινάς ένα εγχείρημα επικίνδυνο, μπορεί μια σειρά άρθρα να το κάνει να πάει στράφι: σου στέλνουν έναν κελαηδιστή που σου προτείνει την εξαγορά των άρθρων. Υπάρχουν υπουργοί που τους στέλνουν κελαηδιστές και που συμφωνούν μαζί τους να χτυπά η εφημερίδα τις πολιτικές του ενέργειες και όχι το πρόσωπό τους ή που παραδίνουν το άτομό τους ζητώντας χάρη για τις ερωμένες τους. Ο Ντε Λουπό, ο επί των αιτήσεων, τον ξέρεις, ασχολείται σε μόνιμη βάση με αυτού του Τύπου τα παζαρέματα με τους δημοσιογράφους. Ο μόρτης έχει φτιάξει μια θαυμαστή θέση στο κέντρο της εξουσίας μέσω των σχέσεών του: είναι ταυτόχρονα εντολοδόχος του τύπου και απεσταλμένος των υπουργών, εμπορεύεται τις υποθέσεις τιμής, επεκτείνει το αλισβερίσι αυτό και στην πολιτική, πετυχαίνει από τον Τύπο να σιωπά για το τάδε δάνειο, για την δείνα εκχώρηση που έγιναν χωρίς ανταγωνισμό και δημοσιότητα στην οποία δίνουν το μερίδιό του στο φιλελεύθερο μπεζαχτά. Έκανες λίγο κελάηδημα με τον Ντοριά, σου ακούμπησε χίλια σκούδα για να μην κράξεις τον Νατάν. Το δέκατο όγδοο αιώνα, όταν η δημοσιογραφία ήταν στις φασκιές ακόμη, το κελάηδημα γινόταν μέσω λιβέλων που η καταστροφή τους εξαγοραζόταν από τις ευνοούμενες και τους μεγάλους άρχοντες. Εφευρέτης του κελαηδήματος είναι ο Αρετίνος, ένας πάρα πολύ μεγάλος άντρας της Ιταλίας που επέβαλλε τους βασιλιάδες όπως μια εφημερίδα στις μέρες μας επιβάλλει τους ηθοποιούς.
