Δημοσιεύτηκε στισ από
 
 
Μου είπαν ότι έχεις έντονο άγχοςκαθώς βρίσκεσαι στο τελικό στάδιοπριν τις εξετάσεις. Ότι έχειςμεταπτώσεις στην συναισθηματικήσου κατάσταση. Άλλοτε νιώθειςήσυχος και σίγουρος και άλλοτε τανιώθεις μαύρα – δύσκολα – ακατόρθωτα και νιώθεις τις προσπάθειές σου περιττές. Ότι άλλοτε κάνεις αστεία, λες και δεν υπάρχει πρόβλημα, και άλλοτε τοπιο μικρό αστείο που θα σου κάνουν είναι ικανό να σε κάνει ναθέλεις να διαλύσεις τα πάντα.Μαθαίνω ότι οι δικοί σου προσπαθούν να σου συμπαρασταθούν και άλλοτε τακαταφέρνουν, άλλοτε πάλικαταφέρνουν το αντίθετο, καθώςανησυχώντας οι ίδιοι, προσπαθούννα σε πείσουν να μην ανησυχείς…Καθώς σε κοιτάζουν με βλέμμαπικραμένο ή φοβισμένο, όπωςόταν έχει αρρωστήσει ένα προσφιλές τους πρόσωπο. Ότι όταν διαβάζεις πολύ, σου λένε ότι πρέπει να βγεις έξω, να ξεσκάσεις, αλλά όταν βγαίνεις έξω, σεκοιτάζουν ανήσυχα μήπως και έχεις παραιτηθεί…Λοιπόν θα είμαι ξεκάθαρος, όπωςπρέπει να είσαι, όταν αναφέρεσαιστην ζωή.Το άγχος, η αγωνία, η ανησυχία, η ανασφάλεια, η αποσταθεροποίηση, η ξενοιασιά, ο εκνευρισμός, ο φόβος, όλα αυτά τέλος πάντων όχι μόνο δεν είναι αρνητικά στοιχείαστην πορεία σου, αλλά αντιθέτωςαποτελούν αποδείξεις ότι είσαιζωντανός, υγιής και υπεύθυνος…Ένας υγιής άνθρωπος, ότανβρίσκεται σε μία εσωτερικήδιεργασία, όταν θέτει στόχους, όταν δίνει εξετάσεις(οποιουδήποτε είδους εξετάσεις), όταν ανοίγεται, τότε είναιφυσιολογικό να αναρωτιέται…Είναι η ανάληψη της ευθύνης της ελευθερίας του που τον δυσκολεύει…Είναι ωραίο το να έχεις ένα σκοπόκαι να τον παλεύεις. Τότε είσαι και νιώθεις ζωντανός. Στην διάρκειατου αγώνα, αν είσαι φυσιολογικόςθα αναρωτηθείς και για το εάν θατα καταφέρεις. Θα αναρωτηθείςκαι για το εάν αξίζει τόσος κόπος. Για το εάν είναι αυτός που σου ταιριάζει ή ακόμα και αν στηνπραγματικότητα είναι δικός σου στόχος ή κάποιοι άλλοι σου τον έχουν επιβάλλει άμεσα ή έμμεσα…Όμως όλα αυτά δεν είναι αδυναμία. Δεν αποτελούν προδοσία. Είναι η ευκαιρία του να επανεπιβεβαιώσειςκαι να επαναπροσδιορίσεις τον στόχο σου. Είναι το τίμημα της ελευθερίας. Και όταν ακόμηκλείνεις τα αυτιά σου και δεν ασχολείσαι με τέτοια ερωτήματακαι αυτό υγεία είναι, καθώςγνωρίζεις ότι η επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου, δεν θασημαίνει τον τελικό προσδιορισμό, αλλά αντίθετα να θέσεις και άλλουςστόχους στην συνέχεια…Ένας αθλητής που τρέχει 100 m, δεν προλαβαίνει να σκεφτεί. Συγκεντρώνεται, παίρνει μία ανάσακαι τρέχει δίχως να γυρίσει να δει δίπλα του ή μέσα του, τι συμβαίνει. Ένας μαραθωνοδρόμος όμως, καθώς τρέχει σκέφτεται, ξανασκέφτεται, ιδρώνει, εξαντλείται, αναρωτιέται για τις δυνάμεις του, για την επάρκεια της προπόνησής του, για τις δυνατότητές των αντιπάλων του, για το εάν θα πρέπει τώρα ή αργότερα να δώσει όλες του τις δυνάμεις. Αναρωτιέται ακόμα και για το εάν το να τρέχειςΜαραθώνιο είναι η καλύτερηεπιλογή ή αν θα έπρεπε ναασχολείται με κάτι άλλο. Και καθώςαναρωτιέται τρέχει… Και δεν πρόκειται βέβαια για κάποιοναδύναμο άνθρωπο, γιατί τότε δεν θα μπορούσε να τρέχειΜαραθώνιο…Είναι η μακρά επίπονη και απαιτητική διαδικασία του Μαραθώνιου που θέτειερωτήματα. Και εσύ δεν τρέχεις100 m. Μαραθώνιο τρέχεις και σου αξίζει χειροκρότημα, όπως και νανιώθεις.Σου εύχομαι, με τη χάρη του Θεούνα πετύχεις, αλλά όχι μόνο σε μία σχολή ή σε μία καλή σχολή, αλλάσε κάτι περισσότερο. Στο ναυπερασπίζεις τις επιλογές σου και ταυτόχρονα να τις διευρύνεις…Και να θυμάσαι πάντα πως ότανκαταθέτεις τα όνειρά σου στη χάρηΤου, τότε οι επιλογές σου πραγματικά θα πετυχαίνουν και θαδιευρύνονται!Καλή επιτυχία!