Σταλμένο από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό.
Όταν το γιατί γίνεται σχέση…«Γιατί;». Μια λέξη που συνοδεύει την ζωή μας από την πρώτη στιγμή του υπαρξιακού συλλαβισμού μας. Μια λέξη που κυλάει στην γλώσσα μας ζητώντας λύτρωση. Ένας λόγος, γεμάτος αγωνία που αναζητά τον τρόπο, τον χώρο να αρθρωθεί. Να εκφραστεί. Να γίνει αίτημα. Έναςφόβος που απωθήθηκε. Μια οργή κι ένας θυμός που δεν φανερώθηκε.«Γιατί;». Μια λέξη που αγιάσθηκε πάνω στον Σταυρό του Χριστού μας, εκείνη τι στιγμή που η καρδιά του φοβήθηκε και κραύγασε απεγνωσμένα«Ηλί Ηλί λαμά σαβαχθανί, τουτέστιν, Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τι μεεγκατέλειπες;». Είναι που εκείνη την μέρα νοηματοδοτήθηκε. Έγινεοδός, τρόπος να ρωτάς και να εμπιστεύεσαι συγχρόνως μια μεγάληΑγάπη. Πάνω στον Σταυρό ο πόνος έγινε σχέση.Πες λοιπόν το «γιατί» της καρδιάς σου, μην φοβάσαι ότι θα αμαρτήσεις, το είπε πρώτος ο Χριστός μπροστά στην οδύνη, στην αδικία, στηνμοναξιά και προδοσία. Να θυμάσαι όμως, ότι Εκείνος μετά την αγωνία, μετά το βαθύ υπαρξιακό ερώτημα, πέρασε στην παράδοση του εαυτούτου, στο θέλημα του Θεού. Δηλαδή σταμάτησε να σκέφτεται κι αφέθηκενα νιώσει. Δεν ρωτούσε πλέον αλλά αισθανόταν. Τι αισθανόταν; Τοσχέδιο του Θεού. Την παρουσία Εκείνου. Το μυαλό ρωτά μα η καρδιάγνωρίζει, πιστεύει και εμπιστεύεται. Πίστεψε λοιπόν στον Θεό όχι ως ιδεολόγημα. Όχι ως κατοχύρωσηφοβερών ακλόνητων επιχειρημάτων, που εξασφαλίζουν τον φόβο του εγώ και οχυρώνουν την νάρκισση ατομική δύναμη σου. Πίστη δεν σημαίνει αποδοχή κάποιον συμβόλων ή λεκτική ανάγνωση ιερώνκειμένων. Δεν είναι μια νοητική γνώση και απαγγελία. Μια κατοχύρωσητου φόβου και του νου.Πίστη σημαίνει αφήνομαι σε εκείνο που δεν καταλαβαίνω και πολλέςφορές φοβάμαι, αλλά μέσα μου σε μια άλλη πραγματικότητα της ύπαρξης μου, σε μια έτερη διάσταση, αισθάνομαι ότι κάποιος γνωρίζεικαλύτερα από ‘μένα. Δεν ξέρω το γιατί, μα κάποιος με αγαπάει, μενοιάζεται με τον δικό του τρόπο, που είναι σοφός, θυσιαστικός, θεραπευτικός και λυτρωτικός.Πίστη σημαίνει μαθαίνω να εμπιστεύομαι, να αφήνομαι, ναεγκαταλείπομαι γυμνός από τις δικές μου ερμηνείες, τα δικά μου θέλω, τις αρετές μου και τα πιστεύω μου.Η πίστη γεννάται πραγματικά στο όριο του θανάτου, εκεί που δεν υπάρχει το «εγώ» σου, οι δυνάμεις σου, τα κατορθώματα σου, το όνομασου, οι επιτυχίες σου, για να σε σώσουν και να σε αυτολυτρώσουν. Εκείπου οι λέξεις μαρμαρωμένες στις άκρες των ματιών ζητούν να γίνουνλυτρωτικά δάκρυα ελπίδας στην παρουσία του Θεού, του Άλλου που από βρέφος πείνασες και δίψασες.π. Λύβιος