“Πρίν ἀπό λίγο καιρόσέ μεγάλο ἐμπορικό, στό ταμεῖοἦταν ἕνα γηραιός ρακένδυτοςκύριος μέ 3-4 κονσέρβες κι ἕναγκαζάκι. Ἡ νεαρή ταμίας τόνκοιτάει καί τοῦ λέει”Πηγαίνετε κύριε, ἡ ἑταιρεία μᾶςδικαιολογεῖ κάποια δωρεάνκαλάθια”. Τίς δίνει 1000 εὐχές.Μόλις ἐκεῖνος ἀπομακρύνεται,ἀνοίγει τήν τσάντα της καί βάζει τάχρήματα στό ταμεῖο ἀπό τόπορτοφόλι της. Πεταγόμαστε 2-3 πού ἔχουμε μείνει μέ τόστόμα ἀνοιχτό καί τῆς λέμε νά τάπληρώσουμε ἐμεῖς. Μᾶς κοιτάζειαὐστηρά: “Ἐγώ τό ἀποφάσισα, ἐγώθά τά πληρώσω. Ἐλᾶτε, παρακαλῶ, μήν δημιουργεῖτε οὐρά”. Ἕνακοριτσάκι τόσο δά. Πόσα νάπαίρνει; 500 ευρώ; Πολλά λέω.Ἀλληλεγγύη.