Μες το χάος του Διαδικτύου (και για να είμαι ακριβής στο twitter συγκεκριμένα) έχεις την ευκαιρία να γνωρίζεις και να μιλήσεις με πολλά άτομα, κάποια από αυτά τυγχάνει να είναι πραγματικά αξιόλογα. Ενα άτομο που μου κεντρισε το ενδιαφέρον ειναι η Σοφία. Παράτησε την εύκολη ζωή στην πρωτεύουσα για να εγκατασταθεί μόνιμα πια στα εδάφη των γονιών της κάπου στην Πελοπόννησο. Άφησε την σίγουρη δουλεια σε πολυεθνική για να ζήσει ποιοτικά και να κανει το ονειρο της πραγματικότητα. Να ζωγραφίζει…

Ακριβώς ένα χρόνο μετά. Μετά την παραίτησή μου από την πολυεθνική και την αποχώρησή μου από την Αθήνα, έρχομαι να σου πω τι έμαθα. Δεν ανακάλυψα τον τροχό και σίγουρα δεν έρχομαι να σου κουνήσω το δάχτυλο. Έρχομαι να σου δείξω μια παράλληλη πραγματικότητα που αγνοείς γιατί δεν παίζεται στο δελτίο ειδήσεων, ούτε στις διαφημίσεις.Η επανάσταση που τόσο περιμένεις, που τόσο ποθείς και περιγράφεις με λόγια ζοφερά, αυτή η επανάσταση, συμβαίνει. Συμβαίνει, όσο εσύ φωνάζεις στους δρόμους γύρω από το Σύνταγμα ή και από τον καναπέ σου χωρίς κανένα αποτέλεσμα τελευταία πέντε χρόνια τώρα. Αν περιμένεις μια αιματοβαμμένη επανάσταση, με πυροβολισμούς στους δρόμους, κρεμάλες στο Σύνταγμα, Μίκυ Θεοδωράκη στα μεγάφωνα, χατζάρες, κασκόλ της αγαπημένης σου ομάδας, σημαίες και ταμπούρλα… Σου έχω νέα! Πάει πολύς καιρός από την Επανάσταση του 1821! Και, λυπάμαι που γκρεμίζω το παιδικό σου όνειρο αλλά το κομουνιστικό μοντέλο απέτυχε! Ώρα να ξυπνήσεις Σύντροφε Επαναστάτη.Η επαρχία, της οποίας τη φωνή εξακολουθείς να μην υπολογίζεις γιατί δεν βρίσκεται στο μικρόκοσμο της πρωτεύουσας που νομίζεις ότι μια μέρα θα ισοπεδώσει τον κόσμο, αλλάζει. Όχι μέσα από το Σύστημα. Έζησα φέτος πρώτη φορά δημοτικές εκλογές στο χωριό, όπου οι ψήφοι ήταν μετρημένοι και προμελετημένοι ένας προς έναν επακριβώς και οι τοπικοί άρχοντες επανεκλέγησαν πανηγυρικά. Όχι το Σύστημα που κράζεις για να δηλώνεις μετά υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος πρεσβεύοντας ότι «για να αλλάξει το Σύστημα πρέπει να αλλάξει εκ των έσω». Μάντεψε!Η επαρχία αλλάζει αργά, ετοιμόρροπα, με πειραματισμούς, με μικρά αλλά γενναία βήματα. Με συνεργασία. Με αλληλεγγύη. Με ανιδιοτέλεια. Η επανάσταση γίνεται από ανθρώπους που βρίσκουν λύσεις έξω από το Σύστημα και δημιουργούν σιγά σιγά νέες δομές. Που τα παράτησαν όλα για να κάνουν πράγματα που αγαπούν πραγματικά, με τα ίδια τους τα χέρια, χωρίς να θέλουν «να βρουν μια δουλίτσα, να βγάλουν λεφτάκια, να πάρουν ένα σπιτάκι, να βολευτούν».Η επανάσταση γίνεται μέσα από μικρούς συνεταιρισμούς, από κοινωνικά παντοπωλεία, από οικοκοινότητες και καλλιτεχνικά χωριά, από ανταλλαγές σπόρων και γνώσεων. Η επανάσταση γίνεται μέσα από δημιουργικά εργαστήρια που μαθαίνουν τα παιδιά να κάνουν αλεύρι, να φυτεύουν, να ράβουν, να πλέκουν και να χρησιμοποιούν τη δημιουργική τους σκέψη και την εφευρετικότητά τους έξω από το σύστημα, για να αλλάξουν τον κόσμο.Θα σε στενοχωρήσω, δεν θέλω να το μάθεις από μένα, αλλά η συνεργασία δεν φαίνεται να υπάρχει στην κουλτούρα και στην παιδεία μας, υπερήφανε Έλληνα. Αν θες επανάσταση μάθε να συνεργάζεσαι ανιδιοτελώς, με αγάπη. Μάθε να κάνεις θυσίες και υποχωρήσεις για έναν ανώτερο σκοπό και όχι για το μεγάλο αφεντικό. Μάθε να δουλεύεις για σένα με όραμα, η καριέρα δεν εξαργυρώνεται πια με παχυλή σύνταξη. Αν είσαι κοντά στα 30, καλημέρα! Έχεις ακόμα περίπου 37 χρόνια κάτεργο μέχρι να σταματήσεις να δουλεύεις για το Σύστημα. Αυτή τη ζωή ονειρεύτηκες ;Φύγε από την προσκόλληση, δες τις περιττές ανάγκες και πέτα στα σκουπίδια την τηλεόραση. Ή μήπως δεν αντέχεις τη σιωπή όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου, με το σύντροφό σου, με το παιδί σου, με τη μίζερη ζωή σου; Υπάρχει τόσος κόσμος εκεί έξω να ταξιδέψεις, να γνωρίσεις, να μιλήσεις, να μάθεις, να δημιουργήσεις. Το έχω δει να γίνεται. Το βλέπω να γίνεται! Όσο εσύ βλέπεις να ζούμε ιστορικές στιγμές πολιτικά και οικονομικά, εγώ βλέπω ένα νέο κόσμο να γεννιέται μπροστά στα μάτια μου!Το βλέπω εγώ, που ξεβολεύτηκα παρατώντας τη θεσούλα μου στην πολυεθνική, το εταιρικό αμαξάκι μου, τα κοστούμια, τα τακούνια και τις γραβάτες μου, την ιδιωτική μου ασφάλιση, το πληρωμένο κινητό και το τζάμπα γυμναστήριο που ποτέ δε χρησιμοποίησα, για να βγω από το Σύστημα, να πάω να ζήσω για πρώτη φορά στο χωριό και να κάνω αυτό που δεν τολμούσα ούτε καν να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι ονειρευόμουν. Να ζωγραφίζω!

Σήμερα, ακριβώς ένα χρόνο μετά την ημέρα της παραίτησής μου, μπορώ να το λέω με υπερηφάνεια, ενώ το συγγενικό μου περιβάλλον απορρίπτει ή απορεί με την επιλογή μου, ότι δεν έχω μετανιώσει ούτε μια στιγμή που βγήκα από το Σύστημα. Δεν ήταν εύκολη απόφαση. Μου είπαν «πότε θα αναλάβεις τις ευθύνες σου; Τι θα κάνεις χωρίς δημόσια ασφάλιση; Χωρίς σύνταξη; Χωρίς σταθερό εισόδημα; Τα παρατάς στα δύσκολα και τρέχεις μακριά». Τους απαντώ ότι ναι, τρέχω μακριά από το Σύστημα, από το μίζερο κόσμο τους, από τα άγχη, τους στόχους και τις αγωνίες που δεν έχουν κανένα νόημα για μένα και δεν θέλω καμία ευθύνη κανενός.Σε ακούω να σκέφτεσαι την απόφασή μου και να λες ότι για σένα δεν είναι το ίδιο. Ναι, δικαιολογίες υπάρχουν πολλές για την «μοναδική περίπτωσή σου». Δικαιολογίες στον εαυτό σου. Όμως, με αγάπη και υπομονή, θα περιμένω να ωριμάσεις. Γιατί για όλους έρχεται η στιγμή να διαλέξουν και θα ‘ρθει και η δική σου, όταν θα ‘σαι έτοιμος. Δεν θα σου δείξω το δρόμο, γιατί δεν υπάρχει δρόμος, πρέπει να φτιάξεις έναν καινούριο μόνος σου και δεν θα σε πάρω από το χέρι, γιατί θα μάθεις να περπατάς μόνος σου και αυτό θα είναι το πιο όμορφο κομμάτι στο καινούριο σου μονοπάτι.Αν δεν αλλάξεις εσύ πως θέλεις να αλλάξει ο κόσμος;Ακολουθήστε την 
twitter: @S_FunkyBitch 
facebook: SofiaFileasArt