Κάπου στο οροπέδιο υπάρχει μια καλαίσθητη ταμπέλα που έχει το παρακάτω κείμενο …….
«Σήμερον εμού, αύριον ετέρου, ουδέποτε τινός».
Δηλαδή, αυτό που σήμερα ανήκει σε μένα, αύριο θα ανήκει σε κάποιον άλλο, όμως αποκλειστικά δε θα ανήκει ποτέ σε κανένα. Αυτή η επιγραμματική υπενθύμιση του εφήμερου της ανθρώπινης ύπαρξης σε αντιδιαστολή με το αιώνιο και απέραντο σύμπαν αποτελεί και τη βάση της ασκητικής ζωής.
Ο δυϊσμός και το χάσμα ανάμεσα στον πνευματικό και τον υλικό κόσμο διατρέχει όλη την ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.
