ΔΕΡΒΕΝΟΧΩΡΙΑ – Άγνωστοι Ήρωες
Απο τον Χ Ε Μίχα
Χρήστος Ηρακλή ΜΙΧΑΣ
Γεννήθηκε στα Σκούρτα το έτος 1892 και πέθανε το έτος 1977 , σε ηλικία 85 ετών. Στρατιώτης της κλάσεως του 1913 , με ειδικότητα πολυβολητής . Κατατάχθηκε ως κληρωτός στον Ελληνικό στρατό και υπηρέτησε σε μονάδες του ιππήλατου πυροβολικού . Μετά από παραμονή ενός μήνα, σε κέντρο εκπαίδευσης νεοσύλλεκτων στην Χαλκίδα , απευθείας στο μέτωπο των μαχών , του Β΄Βαλκανικού Πολέμου , ως στρατιώτης του 4ου συντάγματος πεζικού , υπό τον συνταγματάρχη Δημήτρη ΠΑΠΑΚΥΡΙΑΖΗ . Διακρίθηκε στις μεγάλες μάχες και νίκες κατά των Βουλγάρων , στη γραμμή Κιλκίς –Λαχανά , η οποίες κατά γενική ομολογία υπήρξαν από τις φονικότερες της νεώτερης ελληνικής ιστορίας. .Ακολούθως , πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο 1914-1915, λαμβάνοντας μέρος στις νικηφόρες επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού στο Βουλγαρικό μέτωπο καιαμέσως μετά , το έτος 1916 , στις επιχειρήσεις του Μακεδονικού Μετώπου . Έλαβεμέρος κατόπιν, το έτος 1917 , στην Εκστρατεία της Ουκρανίας (Κριμαίας ) , με τα συμμαχικά στρατεύματα , κατά των μπολσεβίκων, ως στρατιώτης της 2ης μεραρχίαςτου Α Σώματος Στρατού , στο 3ο Σύνταγμα , με Διοικητή τον Συνταγματάρχη Γ. Κονδύλη . Κατά μαρτυρία του , μετά την ήττα των συμμάχων , επέστρεψαν δια ξηράς από την Κωστάντζα της Ρουμανίας , μετά από πεζοπορία τριών μηνών .
Αμέσως μετά και από το 1919 για τρία χρόνια , υπηρέτησε στην Στρατιά της Μικράς Ασίας και ακολούθησε όλη την ηρωική επέλαση του Ά Σώματος Στρατού, ως το Σαγγάριο Ποταμό , έλαβε δε μέρος σε πολλές μάχες όπως Ουσάκ , Τσεντιζ , Προύσα , Εσκί Σεχίρ , Σαιλιχλι , κλπ .
Με την άτακτη υποχώρηση του στρατού , διεσώθη μόλις την τελευταία στιγμή και κατέφυγε με βάρκα στην Χίο και από εκεί στην Αθήνα . Είχε εξομολογηθεί καιπεριγράψει με λεπτομέρεια την σκηνή της αναχώρησης του , από τα χώματα της Μεγάλης Ελλάδας , όπου δόθηκε εντολή στους στρατιώτες να μην αφήσουν τίποτε πίσω , που θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο στους εχθρούς. . Τότε λοιπόν ,συγκινημένος έδωσε για τελευταία φορά τροφή στο άλογό του και στην συνέχεια το πυροβόλησε .
Επέστρεψε στην πατρίδα με λάφυρο πολέμου , ένα ασημοστόλιστο όπλο , από τις οδομαχίες στο Σαιλιχλί , το οποίο του κατασχέθηκε στα χρόνια της Δικτατορίας.
Μιλούσε πάντα με θαυμασμό για τους ηγήτορες του Στρατού μας , που διαδραμάτισαν μετέπειτα, σπουδαίο ρόλο και στα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας, καθώς επίσης και για όλη την πορεία του Ελληνικού Στρατού στην έρημο Τουρκίας.
Έλαβε στρατιωτικό παράσημο στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και δίπλωμα παλαιών πολεμιστών , για της υπηρεσίες του στην Πατρίδα και επίσης μετάλλιο στο άλμα εις μήκος σε Στρατιωτικούς Αθλητικούς αγώνες που διεξήχθησαν στην Θεσσαλονίκη .
Για δέκα συνεχή χρόνια ο Χρήστος ΜΙΧΑΣ , όπως και πολλοί άλλοι , της κλάσης του 1913 , από τα Δερβενοχώρια , στις πρώτες γραμμές , στους αγώνες του έθνουςμας .
Κατάκοπος από τις περιπέτειες του στο πόλεμο , επέστρεψε στο σπίτι του , το φθινόπωρο του 1922 και με δυσκολία αναγνωρίσθηκε από την οικογένεια του , η οποία τον θεωρούσε νεκρό .
Τον Γενάρη του 1944 συνελήφθη από τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής και εστάλη στο Χαϊδάρι για εκτέλεση , δραπέτευσε όμως , με πολλούς άλλους και διεσώθη . Τον Φλεβάρη του 1944 παρασύρθηκε από Γερμανική φάλαγγα στο Αιγάλεω , υπέστη διάσειση και προσωρινή αμνησία , παραμένοντας για έξι μήνες στον Ερυθρό Σταυρό .
Φιλότιμος ,τίμιος και εργατικός , ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά που διέκριναν τονΧρήστο Ευαγγέλου ΜΙΧΑ , ο οποίος συνέχισε την ζωή του ήσυχα , στα Σκούρτα,όπου και γεννήθηκε , εργαζόμενος στα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του ως ρητινοσυλλέκτης και κτηνοτρόφος , προσφέροντας παράλληλα και στα κοινά .
Την δεύτερη κοινοτική περίοδο 1925- 1928 διετέλεσε Αντιπρόεδρος Κοινότητας , την δε περίοδο 1935-1942 πρόεδρος Σχολικής Επιτροπής , του Δημοτικού ΣχολείουΣκούρτων . Παντρεύτηκε το έτος 1924 την Βασιλική Ντάρδα από την Πάνακτο , με την οποία απέκτησαν τέσσερα τέκνα , την Γεωργία , την Όλγα , την Φωτεινή και τον Ευαγγέλο ΜΙΧΑ .
