ΟΡΕΙΝΟΣ

Τα τελευταία εκατό χρόνια έχουμε αποσπάσει τους εαυτούς μας από την φύση. Για να κατευνάσουμε την απληστία μας έχουμε εκμεταλλευτεί και λεηλατήσει την φύση. Προσπαθήσαμε να αποστασιοποιηθούμε από τον φυσικό κύκλο της ζωής. Έχουμε ξεχάσει πώς να ακούμε και να κατανοούμε τους φυσικούς ρυθμούς και κύκλους της γης – τα σημάδια που μας δείχνει και την γλώσσα που μας μιλάει. Ξεχάσαμε να ακολουθούμε τον δρόμο της φύσης και να ζούμε σε ισορροπία με αυτήν…

Να επιζητάς και να δέχεσαι τη συμβουλή μόνο όσων έχουν επιτύχει στον τομέα που ενδιαφέρει κι εσένα. Ο λόγος είναι απλός : Αυτός που απέτυχε, προφανώς δεν κατάφερε να συμβουλέψει σωστά ούτε τον εαυτό του. Η μόνη χρησιμότητα της γνώμης του περιορίζεται στο τί να αποφύγεις να κάνεις λάθος κι εσύ, χωρίς αυτό να σε φέρνει αυτομάτως πιο κοντά στο στόχο σου. Σε τελική ανάλυση, αν είναι να αποτύχεις κάπου, μπορείς να το κάνεις με το δικό σου τρόπο. Δεν χρειάζεσαι την “εμπειρία αποτυχίας” κάποιου άλλου για να τα καταφέρεις.

Γιώργος Λογοθέτης

Η φωτογραφία από το προσωπικό αρχείο του Κ Υφαντή.

Η θλίψη δίνει βάθος. Η χαρά δίνει ύψος. Η θλίψη δίνει ρίζες. Η χαρά δίνει κλαδιά. Η χαρά είναι σαν ένα δέντρο που σκαρφαλώνει στον ουρανό. Η θλίψη είναι σαν ρίζες που προσπαθούν να φτάσουν στον πυρήνα της γης. Και τα δύο είναι απαραίτητα. Και όσο πιο ψηλό είναι το δέντρο, τόσο πιο βαθιές είναι οι ρίζες του.

OSHO, Ινδός γκουρού

Τίποτε δεν δίνει σ’ έναν φοβισμένο άνθρωπο περισσότερο κουράγιο από τον φόβο ενός άλλου…

ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ

Καλύτερα από τον Τσώρτσιλ τα είπε όμως ο δικός μας ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός. Μας είπε ότι η όψη με βιά μετράει τη γη. Δηλαδή η ματιά – που είναι η πύλη της εσωτερικότητας κάθε ανθρώπου – μετράει τον εξωτερικό της κόσμο με βία και με βιασύνη. Και αυτός είναι ο βίος του. Δηλαδή η πρόσληψη είναι εξ ορισμού πολεμική. Πόλεμος και βιασύνη είναι τα δύο «φυσικά μεγέθη» που φορτίζονται ταυτόχρονα τόσο με την έννοια του απόλυτου, όσο και με την έννοια της σχετικότητας. Και τα δύο μεγέθη σε όλες τους τις εκφάνσεις και σε όλες τους τις διαστάσεις αποτελούν τα αναπόδραστα στοιχεία που διαμορφώνουν ένα μεγάλο μέρος της ανθρώπινης Ιστορίας. Πόλεμος και βιασύνη είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των νέων. Πάντα θα ενυπάρχουν μέσα τους. Αποστολή των «μεγάλων» είναι να περιθάλψουν τον πνευματικό κόσμο των νέων από τις πληγές των απατηλών κόσμων και να τους διοδεύσουν μέσα στη δυναμική της ζωτικότητάς τους. Και για να επιστρέψουμε ξανά στον Τσώρτσιλ, πρέπει οι νέοι να ακούσουν ότι εκτός από κανακέματα και φροντιστήρια «τσαμπαμαγκισμού» και «δικαιωματισμού» υπάρχει και το εξής: we have nothing else to offer you but blood, toil (=μόχθος), tears and sweat. We have before as an ordeal of the most grievous kind. ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

– Να βοηθάς άλλους, τηρώντας όμως αυστηρά τις κάτωθι προϋποθέσεις :

(α) Να μην επιτρέπεις ποτέ το πρόβλημα του άλλου να γίνει στο τέλος και δικό σου πρόβλημα (είτε άμεσα, είτε συνηθέστερα έμμεσα μέσω παρενεργειών).

(β) Να θυμάσαι πάντα ότι μπορείς να βοηθήσεις κάποιον μόνο εφόσον : (i) έχει προηγουμένως ο ίδιος συνειδητοποιήσει και αποδεχτεί ότι έχει πρόβλημα και (ii) έχει επίσης αποδεχτεί ότι δεν είναι σε θέση να λύσει αυτό το πρόβλημα με τις δικές του δυνάμεις.

Οποιαδήποτε “απόπειρα” βοήθειας χωρίς να συντρέχουν σωρευτικά οι ανωτέρω προϋποθέσεις, θ’ αποδειχθεί χάσιμο χρόνου (για ΄σένα σίγουρα) και πιθανόν να σε βάλει και σε έξτρα μπελάδες (που αλλιώς δεν θα σου τύχαιναν).

Γιώργος Λογοθέτης