ΟΡΕΙΝΟΣ

Αν ο κόσμος ήταν αψεγάδιαστος —απαλλαγμένος από τον πόνο, την απώλεια, τις συγκρούσεις και τα αναπάντητα ερωτήματα— τότε η τέχνη θα ήταν περιττή. Θα ήταν μια ξένη γλώσσα σε έναν τόπο όπου όλοι συνεννοούνται με τη σιωπή. Γιατί η τέχνη γεννιέται ακριβώς από τις ρωγμές. Ξεπηδά από την έλλειψη, από το τραύμα, από το μυστήριο που μας υπερβαίνει. Είναι η απεγνωσμένη αλλά και λυτρωτική προσπάθεια του ανθρώπου να συμφιλιωθεί με το ατελές της φύσης του.

Σε μια ουτοπία τελειότητας, όλα θα ήταν λυμένα και τακτοποιημένα. Δεν θα υπήρχε αγωνία, ούτε λαχτάρα για το «κάτι άλλο». Κι όμως, η τέχνη τρέφεται από αυτά ακριβώς: από την ανάγκη να δώσουμε μορφή στο άρρητο, να βάλουμε τάξη στο χάος και να φωτίσουμε τα σκοτάδια μας. Η μουσική, η ποίηση, η ζωγραφική, το θέατρο δεν είναι απλή διακόσμηση της καθημερινότητας∙ είναι ο αγώνας της ψυχής να βρει σχήμα, φωνή και δικαίωση.

Η τέχνη δεν προσφέρει λύσεις — προσφέρει όμως κατανόηση και παρηγοριά. Δεν διορθώνει τον κόσμο, αλλά μας οπλίζει με τη δύναμη να τον αντέχουμε. Μέσα από ένα έργο τέχνης νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος, ότι ο πόνος σου έχει αντίλαλο, ότι η προσωπική σου αναζήτηση συναντά την πανανθρώπινη εμπειρία. Εκεί βρίσκεται η ανεκτίμητη αξία της: όχι στην αναζήτηση του τέλειου, αλλά στην αποδοχή του ανθρώπινου.

Ίσως, λοιπόν, ευτυχώς που ο κόσμος δεν είναι τέλειος. Αυτή η ατέλεια είναι που μας χαρίζει το προνόμιο της δημιουργίας. Η τέχνη γίνεται η γέφυρα ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε αυτό που θα θέλαμε να είναι. Και πάνω σε αυτή τη γέφυρα, η σκληρή πραγματικότητα γίνεται λίγο πιο υποφερτή — και, κάποιες στιγμές, σπαρακτικά όμορφη.

Γι’ αυτό, η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υπαρξιακή ανάγκη. Γιατί, όπως έχει ειπωθεί, «υπάρχει μια ρωγμή σε όλα∙ από εκεί είναι που μπαίνει το φως». Και μέσα σε αυτό το φως, γεννιέται η τέχνη.

**από την συλλογή κειμένων του Κ.Μ. με τίτλο: ο κόσμος μας, σκέψεις και απόψεις

Ο πατέρας Αθανάσιος με την πρεσβυτέρα

Συχνά αναζητούμε στη ζωή μια αυστηρή, σχεδόν «μαθηματική» ισορροπία ανάμεσα στην εργασία, την οικογένεια και τον προσωπικό μας χρόνο.

Όμως αυτή η προσδοκία είναι από τη φύση της λανθασμένη. Η ζωή δεν υπακούει σε στατικές φόρμες ούτε σε στεγανά πρότυπα∙ απαιτεί ευελιξία, προσαρμογή και συνεχή αναπροσαρμογή.

Η πραγματικότητα είναι ότι η ζωή λειτουργεί ως ενιαίο σύνολο και δεν δέχεται τμηματοποίηση.

Η αλληλεπίδραση είναι πανταχού παρούσα: πίεση στη δουλειά μεταφέρεται στο σπίτι, ψυχική ηρεμία στο σπίτι ενισχύει την απόδοση στη δουλειά, ενώ ο προσωπικός χρόνος λειτουργεί ως πηγή ανανέωσης και για τα δύο.

Γι’ αυτό η πιο ορθολογική και ενδεδειγμένη προσέγγιση δεν είναι η αναζήτηση μιας «τέλειας ισορροπίας», αλλά η κατανόηση ότι οι τρεις αυτοί χώροι είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

Όσο βελτιώνεται η ποιότητα σε έναν, τόσο αναβαθμίζεται η ποιότητα και στους άλλους.

Εξίσου σημαντικό είναι ότι το παραδοσιακό μοντέλο διοίκησης — εκείνο που για δεκαετίες θεωρούσε ότι «ο χρόνος του εργαζομένου ανήκει στην εταιρεία» — ανήκει οριστικά στο παρελθόν. Σήμερα γνωρίζουμε πως η πραγματική απόδοση δεν παράγεται με ωρομέτρηση, αλλά με ενεργειακή ισορροπία: με ανθρώπους που έχουν ψυχική αντοχή, καθαρότητα σκέψης, ικανοποίηση και αίσθηση νοήματος.

Και ακριβώς αυτή η ενεργειακή ισορροπία είναι που γεννά την πολυπόθητη αρμονία — την κατάσταση όπου ο άνθρωπος λειτουργεί με πληρότητα, συνέπεια και ευτυχία, τόσο στη δουλειά όσο και στο σπίτι.

*από την συλλογή δοκιμίων του ΚΜ με τίτλο: επιχείρηση και άνθρωποι

Ο Eρνεστ Χέμινγουεϊ, από τους σπουδαιότερους συγγραφείς και εξίσου γνωστός για την αγάπη του στο αλκοόλ, έλεγε ότι το μόνο για το οποίο μετάνιωσε στη ζωή του ήταν που δεν ήπιε περισσότερο κρασί.

Οι σημερινοί καταναλωτές δεν φαίνεται να συμμερίζονται την άποψή του. Η ζήτηση μειώνεται συνεχώς και στελέχη της αγοράς κρασιού μιλούν πλέον για υπαρξιακή απειλή, διερωτώμενοι αν ο κόσμος θα συνεχίσει να πίνει αλκοόλ και ειδικότερα κρασί.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας iWSR, η οποία αναλύει δεδομένα σχετικά με την κατανάλωση αλκοόλ παγκοσμίως, το 2026 η ανθρωπότητα συνειδητοποίησε ότι το κρασί «έπιασε ταβάνι». Οι πωλήσεις σε μεγάλες αγορές το 2024 ήταν 9% χαμηλότερες από το μέγιστο σημείο, που ήταν το 2014. Τόσο ο όγκος όσο και η αξία των πωλήσεων αναμένεται να μειωθούν περαιτέρω το 2026.

ο Economist ωστόσο θεωρεί ότι «το ποτήρι δεν είναι μισοάδειο». Τα premium κρασιά φαίνεται να αντέχουν: οι καταναλωτές ίσως πίνουν λιγότερο, αλλά προτιμούν υψηλότερη ποιότητα

Ο Γουίλιαμ Κέλι από το εξειδικευμένο περιοδικό για το κρασί Wine Advocate παρομοιάζει την αγορά κρασιού με αυτή των ρολογιών: παρότι η τεχνολογία έκανε τα απλά ρολόγια λιγότερο απαραίτητα, η επιθυμία για πολυτελή μοντέλα παραμένει ανεπηρέαστη.

Πηγή: Protagon.gr