ΟΡΕΙΝΟΣ

Να θέλεις λίγα: θα τα έχεις όλα

Τίποτα να μην θέλεις: θα είσαι ελεύθερος

F. Pessoa

Από τον φίλο Γ.Λ. η πιο κάτω ανάρτηση

“Η Δημιουργία είναι σαν ένα δέντρο : πουλιά έρχονται και τρώνε τους καρπούς του ή βρίσκουν καταφύγιο στα κλαδιά του, οι άνθρωποι δροσίζονται στη σκιά του, αλλά μερικοί μπορούν να κρεμαστούν απ’ αυτό. Ωστόσο το δέντρο συνεχίζει την ήρεμη ζωή του, αδιάφορο και χωρίς να αντιλαμβάνεται τις χρήσεις που του κάνουν. Ο ανθρώπινος νους είναι εκείνος που δημιουργεί τις δικές του δυσκολίες και ύστερα φωνάζει για βοήθεια. Είναι ο Θεός τόσο μεροληπτικός ώστε να χαρίζει γαλήνη στον ένα και θλίψη στον άλλο? Στη Δημιουργία υπάρχει χώρος για τα πάντα…”

Απο την εμπειρία σας, πιστεύετε πως ο Έλληνας αγκαλιάζει τη μουσική του παράδοση; Ή μήπως δεν ενδιαφέρεται καν γι’ αυτήν; Άλλωστε ξέρουμε πως είστε κάτοικος της Κόνιτσας…

Κρίστοφερ Κινγκ: Το ενδιαφέρον των Ελλήνων και κυρίως των νεαρών σε ηλικία, έχει αναζωπυρωθεί νομίζω, πολλοί είναι οι νέοι που επενδύουν έτσι ώστε να ανακαλύψουν το μουσικό παρελθόν των προγόνων τους. Σίγουρα υπήρξε ένα «χαμηλό» σημείο ενδιαφέροντος κατά περιόδους, αλλά τώρα πλέον οι νέοι ενδιαφέρονται ξανά για την παραδοσιακή μουσική και τις ρίζες τους.

Ποια είναι η άποψη σας για τον μοντέρνο Ελληνικό ήχο; Μπορεί κάποια στιγμή να γίνει αυτό που λέμε «παραδοσιακός» σε βάθος χρόνου; 

Κρίστοφερ Κινγκ: Νομίζω πως γενικά χρησιμοποιούμε λάθος τον όρο «παραδοσιακός», το χρησιμοποιούμε σαν ουασιαστικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι μία διαδικασία, η παραδοσιακή διαδικασία, το πως η μουσική περνάει από τη μία γενιά στην άλλη, αυτό είναι το παραδοσιακό. Είναι κάτι οργανικό. Έτσι και η ελληνική μουσική μπορεί να αναμιχθεί όπως μιξάρει κανείς δύο ποικιλίες σταφυλιών. Δες τι κάνουν οι Villagers Of Ioannina City που παίρνουν το stoner metal και το «μπερδεύουν» με τον ήχο της Ηπείρου ή ο Νέγρος του Μοριά που παίρνει το παραδοσιακό ρεμπέτικο και το βάζει μέσα στο χιπ χοπ.

Σας έχει απονεμηθεί ελληνική ιθαγένεια ως αναγνώριση της συμβολής σας στη μελέτη της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής. Πώς έχει εξελιχθεί η προοπτική σας για την ελληνική μουσική μέσα από τα χρόνια της έρευνάς σας, και τι ελπίζετε να μεταδώσετε στο ελληνικό κοινό μέσα από την ιστορική και μουσική αφήγησή σας;

Κρίστοφερ Κινγκ: Το να είμαι Έλληνας πολίτης είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσα ποτέ να λάβω. Έχω ένα σπίτι και έναν σκοπό. Η οπτική και η ερμηνεία μου για την ελληνική μουσική έχουν εξελιχθεί ώστε να συμπεριλάβουν επιρροές από τα νότια Βαλκάνια, την κεντρική και ανατολική Ευρώπη, την Ανατολία και τη Μεσόγειο. Κάθε νήμα έγινε πλουσιότερο, πιο βαθύ και πιο σύνθετο. Βλέπω τις σχέσεις μεταξύ μουσικής και πολιτισμού ως ένα σύνθετο, διασυνδεδεμένο σύστημα.

Και αυτό που εύχομαι να μεταδώσω — τόσο στους Έλληνες όσο και στους μη Ελληνες — είναι τον τεράστιο πλούτο, τη μακροβιότητα και τη ζωντάνια αυτών των πολιτιστικών μουσικών θησαυρών. Το κάνω μέσα από μουσική αφήγηση.

Απόσπασμα συνέντευξης στο CNN Greece

*Ο Κρίστοφερ Κινγκ, είναι βραβευμένος μουσικός παραγωγός και μανιώδης συλλέκτης δίσκων γραμμοφώνου, υποστηρίζει ότι η μουσική στην πρωταρχική της μορφή είναι ένα γιατρικό για τις πληγές της ψυχής – κάτι εξίσου απαραίτητο με τον αέρα και την τροφή. Σταδιακά η μουσική έπαψε να έχει αυτή τη λειτουργία. Τα εύθραυστα πολιτισμικά οικοσυστήματα μες στα οποία η μουσική επιτελούσε το ιαματικό της έργο καταστράφηκαν. Μ’ εξαίρεση μια απόμερη γωνιά της Ελλάδας, στις εσχατιές της Ευρώπης – την Ήπειρο.

Δοκίμιο εμπνευσμένο από τις ιδέες του Αλέξανδρου Νεχαμά*

Υπάρχει μια παράξενη αντίφαση στον αγώνα του ανθρώπου για αυθεντικότητα:

όλοι θέλουμε να «γίνουμε ο εαυτός μας», αλλά συχνά ξεκινάμε αυτό το ταξίδι με έτοιμες εικόνες για το ποιοι είμαστε ή, χειρότερα, για το ποιοι πρέπει να είμαστε.

Αυτό σημαίνει ότι ξεκινώντας να συναντήσεις τον πραγματικό σου εαυτό, θα πρέπει να κρατάς πυξίδα φτιαγμένη από προβλέψεις, προκαταλήψεις ή προαποφασισμένους ρόλους.

Η αληθινή ζωή δεν προσφέρεται σαν ολοκληρωμένο σχέδιο. Μοιάζει περισσότερο με έναν δρόμο που ανοίγει όσο τον βαδίζεις. Αν ξέρεις εκ των προτέρων ποιος θα γίνεις, τότε δεν ελευθερώνεσαι∙ απλώς υπακούς σε μια εικόνα, σε μια προσδοκία, σε μια επιταγή που συχνά δεν είναι καν δική σου. Είναι ο πατέρας που δεν πρόλαβε να κάνει εκείνος αυτό που θέλει, η κοινωνία που επιβραβεύει ορισμένα πρότυπα, η εποχή που ζητά ανθρώπους παραγωγικούς, τακτοποιημένους, «ξεκάθαρους».

Η αυθεντικότητα, όμως, θέλει άγνοια. Θέλει το θάρρος του άγνωστου, την ευκινησία να αλλάζεις, την ταπεινότητα να παραδέχεσαι ότι δεν έχεις βρει ακόμη την αλήθεια σου. Η πραγματική ταυτότητα δεν είναι μια παρτιτούρα που απλώς πρέπει να εκτελέσεις· είναι ένας αυτοσχεδιασμός που διαμορφώνεται μέσα από τις επιλογές, τις ήττες, τις χαρές και τις ρωγμές σου.

Όποιος ξέρει από πριν τι θα γίνει, στερεί από τον εαυτό του την πιο δημιουργική διάσταση του είναι: τη δυνατότητα να εκπλήξει τον ίδιο του τον εαυτό. Όποιος, όμως, βαδίζει χωρίς βεβαιότητες, αφήνει χώρο να αναδυθεί ένας άλλος άνθρωπος — όχι αυτός που προέβλεψε, αλλά αυτός που στ’ αλήθεια μπορεί να γίνει!

*Αλέξανδρος Νεχαμάς, από τους πιο επιδραστικούς στοχαστές της εποχής μας.

…..και κάπως έτσι πορεύεται ο κόσμος !

Πριν από χρόνια, σε ένα θέμα για τους New York Times με ρώτησαν ποια είναι η πιο υπερτιμημένη ιδέα — είπα «η αιώνια ζωή». Και η πιο υποτιμημένη; — «η βεβαιότητα».

Βέβαια, για να φτιάξεις κάτι χρειάζεσαι κάποια βεβαιότητα, αλλά για να φτάσεις εκεί πρέπει πρώτα να έχεις αρνηθεί πολλά πράγματα, δηλαδή να έχεις υπάρξει αβέβαιος.

Χρειάζεται να αμφιβάλλεις για πολλά, ώστε να καταλάβεις πόσο μεγάλο μέρος του εαυτού σου έχει ήδη διαμορφωθεί από άλλους και να το αντικαταστήσεις με το δικό σου δημιούργημα.

Αλέξανδρος Νεχαμάς, από τους πιο επιδραστικούς στοχαστές της εποχής μας.

0

Από την Ιντεραμέρικαν από τα παλιά ..

Η ανδρική Ιερά Μονή Παρακλήτου βρίσκεται σε μια καταπράσινη περιοχή στη θέση Mετόχι της περιοχής Ωρωπού Αττικής, σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από τη θάλασσα του Eυβοϊκού και ατενίζει τα βουνά της Εύβοιας.

Όπως φανερώνει και η ονομασία της περιοχής, ήταν παλαιό μοναστηριακό μετόχι, πιθανότατα της Iεράς Mονής Kοιμήσεως της Θεοτόκου Πεντέλης, ενώ στα πρώτα χρόνια λίγο πριν την επίσημη ίδρυσής της το 1978, υπήρξε μετόχι της αγιορείτικης Ιεράς Mονής του Aγίου Παύλου.