ΟΡΕΙΝΟΣ

Τούτη είναι η εποχή μας. Καλή ή κακή, ωραία ή άσχημη, πλούσια ή φτωχή, δεν την διαλέξαμε…

Νίκος Καζαντζάκης

Χωρίς να είμαι νεολάτρης, εύχομαι και ελπίζω πως υπάρχουν γύρω μας, κάπου εκεί έξω, νέοι ανήσυχοι που προβληματίζονται με το «πρακτέο» και είναι έτοιμοι να γυρίσουν την πλάτη τους στον φθόνο ή το μίσος. Πιστεύω ότι το καινούργιο είναι πάντοτε ευπρόσδεκτο, χωρίς να αφήνουμε το παλιό να σαπίσει…

Δημήτρης Νόλλας, συγγραφέας

Πόσο ηλίθιοι πρέπει να είμαστε βρε πατριώτες που πιστεύουμε ότι ξεγελάσανε τον Mark Zuckerberg;

Τα τρία βασικά ερωτήματα που προέκυψαν από το Σαββατοκύριακο της Μεγάλης Αποχώρησης:

Τα άτομα που έκαναν copy-paste, δεν διάβασαν το κείμενο πριν το δημοσιεύσουν; Aν το διάβασαν, τους φάνηκε (πώς το λένε στο χωριό σας;) legit; Τέλος, τι έγινε τελικά με την αναβάθμιση του συστήματος, έπιασε; Αυτό είναι που μας τρώει. Έχουμε κάτι μπλεξίματα με έναν Νιγηριανό πρίγκιπα που μας ζητάει χρήματα και θέλουμε να βεβαιωθούμε ότι είναι υπαρκτό πρόσωπο πριν του τα μεταφέρουμε!!!

Απόψε ξεκινώ για τις αθάνατες πορείες
θα διηγούμαι στους θεούς ηρώων ιστορίες
θα λάμπει σμαραγδένιο το πεπερασμένο σώμα
μα αν με ρωτάς τι λαχταρώ: να μείνω λίγο ακόμα.

Κ Χ

Τέλος δεκαετίας 90. Χασιά, στο σπίτι του Γιάννη Βερτόπουλου

Πριν πολλά χρόνια με φόντο τα Βαρδούσια όρη.

Α. Εμπειρίκος: «Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απʼ αυτή την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας»

Άσκηση στα δυο Αοράκια!

(Στα δυο Αοράκια στις 25 Αυγούστου 1972 είχαμε την τελευταία εκτέλεση θανατοποινίτη στην Ελλάδα. Ήταν ο Βασίλης Λυμπέρης, υπεύθυνος για το θάνατο της γυναίκας του, της πεθεράς του και των δύο μικρών παιδιών του στη Μεταμόρφωση Χαλανδρίου)

Σκόπια γύρω στο 2000.

Επαναστατικό σήμερα είναι να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας. Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, συντρίβοντας τον εγωισμό μας…

«Η μήτρα που γεννάει τον αλληλοσπαραγμό είναι η αδυναμία μας να αναγνωρίσουμε τον καλύτερό μας, αυτόν που μας υπερβαίνει. Κι αυτό οφείλεται στο υπερτροφικό μας εγώ, που συνεχίζουμε να τρέφουμε και να διογκώνουμε. Παρ’ όλα αυτά, η Ελλάδα επιζεί – κατά τον παιάνα «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Διότι, ακόμη και σε αυτές τις ακραίες στιγμές, όταν προσπαθούμε να εξαφανίσουμε τον άλλον, μπορούμε και να παίζουμε και να αλλάζουμε σκοπό.

Γι’ αυτό! “Και τούτο ποιείν κακείνο μη αφιέναι”».

Δημήτρης Νόλλας, συγγραφέας

Ο Δημήτρης Α. Νόλλας γεννήθηκε το 1940 στην Αδριανή Δράμας από γονείς Ηπειρώτες. Η οικογένεια του εκτοπίστηκε από τα βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα το 1943.
Σπούδασε στην Αθήνα και την Φρανκφούρτη νομικά και κοινωνιολογία, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του καθώς η χρεοκοπία της οικογενειακής επιχείρησης, απ’ την οποία αντλούσε το εισόδημά του, τον υποχρέωσε να οδηγηθεί αρκετά νωρίς στην βιοπάλη. Έκτοτε έζησε και εργάστηκε για μεγάλα διαστήματα στην πάλαι ποτέ Δ. Ευρώπη (1962-1975).