Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη

Oneman.gr / Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου–Watkinson

 

Το οινομαγειρείο στέκει στο ίδιο σημείο σχεδόν έναν αιώνα, μένοντας ίδιο στο πέρασμα του χρόνου και σερβίροντας πιάτα – σήμα κατατεθέν.

• ΜΑΡΩ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΥΔΗ

Στην πλευρά του Βοτανικού που συνορεύει με τη λεωφόρο Αθηνών στέκει σχεδόν έναν αιώνα το οινομαγειρείο του Λελούδα. Σήμερα, μπορεί να έχει περάσει στα χέρια της τρίτης γενιάς αλλά όλα μοιάζουν να έχουν μείνει ανέγγιχτα στον χρόνο. Από τα βαρέλια και τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες στους τοίχους της παλιάς σάλας μέχρι το μωσαϊκό, όλα συνθέτουν μια ιστορία χρόνων, που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1920 και που ούτε ο πόλεμος κατάφερε να σταματήσει.

 

Το μαγαζί του Λελούδα είναι από τα λιγοστά πια μέρη που σερβίρουν λαϊκό φαγητό και κρατούν την αυθεντικότητά τους. Από τα τραπέζια του έχουν περάσει προσωπικότητες της τέχνης αλλά απλός κοσμάκης που αναζητούν πιάτα χορταστικά σε γεύση και συναίσθημα.

Κεφτεδάκια και πατάτες στο τηγάνι, φάβα και βακαλάος σκορδαλιά είναι τα πιο δημοφιλή για να συνδυάσεις με βαρελίσιο κρασί. Το καλοκαίρι, οι καθημερινές είναι πιο ήσυχες ημέρες. Συναντάς ακόμα και θαμώνες που έχουν για μοναδική τους παρέα ένα βιβλίο καθώς απολαμβάνουν έναν μεσημεριανό μεζέ. Τον χειμώνα, το σκηνικό αλλάζει, «μπορεί να χρειαστεί να κάνεις ακόμα και κράτηση», λένε στο μαγαζί.

Το κατάστημα ξεκίνησε να λειτουργεί το 1928 ως μπακάλικο, με χύμα προϊόντα που κάλυπταν τις βασικές ανάγκες. Η δεκαετία του 1950 έφερε μεγάλες αλλαγές και κάπως έτσι ένα μαγειρείο άρχισε να λειτουργεί παράλληλα με το μπακάλικο.

Ήταν οι γονείς του τωρινού ιδιοκτήτη Δημήτρη Λελούδα, εκείνοι που αποφάσισαν να συνεχίσουν την επιχείρηση αποκλειστικά ως οινομαγειρείο, στηρίζοντας το τρίπτυχο κρασί – τηγανητός βακαλάος και θερμιώτικο τυρί (από τη γενέτειρα του παππού Δημήτρη την Κύθνο) μέχρι και τη συνταξιοδότησή τους στις αρχές του 2000.

Σήμερα, ο Λελούδας κρατάει τις τιμές χαμηλά και διατηρεί την ποιότητα στα υλικά και τις γεύσεις του. Επιλέγει φάβα Φενεού, ναξιώτικη πατάτα που κόβεται στο χέρι και φρέσκο κιμά για τα κεφτεδάκια. Και μαζί με τα πιάτα – σήμα κατατεθέν, κρατάει την υπόσχεση για τα φαγητά που θυμίζουν σπίτι και κυριακάτικο τραπέζι: μοσχαράκι λεμονάτο, φασολάδα και γίγαντες, σουτζουκάκια και μακαρόνια με κιμά.

ΛΕΛΟΥΔΑΣ

• Σαλαμινίας 8, Βοτανικός
• 2103464167

• ΖΑΝ ΠΩΛ ΣΑΡΤΡ

— Ποια είναι η σημασία της λογοτεχνίας στη ζωή μας;
Τι να σας πω, δεν το ξέρω. Έχω μόνο την εντύπωση πως ένας μεσαίας μόρφωσης άνθρωπος που δεν διαβάζει λογοτεχνία έχει λειψή ζωή – όμως δεν ορκίζομαι κιόλας. Υπάρχει ένα δοκίμιο του 1959, του αγαπημένου μου συγγραφέα Άλντους Χάξλεϊ, όπου μιλάει για την αναγκαιότητα της ολοκληρωμένης εκπαίδευσης, με άλλα λόγια της γενικής παιδείας, ουσιώδες τμήμα της οποίας αποτελεί η λογοτεχνία. Υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που μπορεί να είναι καλοί βοτανολόγοι, λ.χ., και να μην έχουν διαβάσει ούτε μισό μυθιστόρημα. Κι άλλοι που περνούν απ’ όλα τα στάδια της εκπαίδευσης, εδώ και στο εξωτερικό, και δεν μπορούν να γράψουν μια παράγραφο χωρίς να κάνουν τρία συντακτικά λάθη. Η λογοτεχνία, όπως και οι άλλες τέχνες, δίνει νέο περιεχόμενο στη ζωή μας.

Αναστάσης Βιστωνίτης συγγραφέας, τελευταίο του βιβλίο: το παρασκήνιο της μνήμης

(Ένα εξαίρετοι βιβλίο που το συνιστώ ενθέρμως)

 

Τα επίθετα της νέας ελληνικής γλώσσας τεχνητός και τεχνικός αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα παρωνύμων, δηλαδή λέξεων που μοιάζουν στην προφορά, αλλά έχουν διαφορετική σημασία

του Βαγγέλη Στεργιόπουλου

Τα επίθετα της νέας ελληνικής γλώσσας τεχνητός και τεχνικός αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα παρωνύμων, δηλαδή λέξεων που μοιάζουν στην προφορά, αλλά έχουν διαφορετική σημασία.

Η παραπλήσια μορφή των εν λόγω επιθέτων γεννά δυσκολίες, καθώς παρασύρει στη λανθασμένη χρήση τους όσους και όσες αγνοούν την ακριβή σημασία τους.

Στις γραμμές που ακολουθούν θα αποσαφηνίσουμε το σημασιολογικό περιεχόμενο των δύο επιθέτων και θα αναδείξουμε τη μεταξύ τους διαφορά, ώστε να μη χρησιμοποιούνται αδιακρίτως.

Τεχνητός είναι ο μη φυσικός, αυτός που έχει φτιαχτεί ή κατασκευαστεί ως απομίμηση πράγματος που υπάρχει στη φύση: τεχνητή αναπνοή, τεχνητή βροχή, τεχνητή γλώσσα, τεχνητό γονίδιο, τεχνητή γονιμοποίηση, τεχνητός δορυφόρος, τεχνητή λίμνη, τεχνητός λόφος, τεχνητό μετάξι, τεχνητός μυελός των οστών, τεχνητός νεφρός, τεχνητή νοημοσύνη, τεχνητή οδοντοστοιχία, τεχνητό οφσάιντ.

Όταν το επίθετο τεχνητός χρησιμοποιείται μεταφορικώς, δηλώνει τον μη γνήσιο, τον ψεύτικο, αυτόν που δεν υφίσταται στην πραγματικότητα, αλλά καλλιεργείται εντέχνως, προκειμένου να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένες επιδιώξεις: τεχνητή ένταση, τεχνητό κλίμα αισιοδοξίας, τεχνητή κρίση, τεχνητός παράδεισος, τεχνητή πόλωση.

Τεχνικός, από την άλλη πλευρά, είναι αυτός που έχει σχέση με την τεχνική, αυτός που αναφέρεται στις τεχνικές επιστήμες: τεχνική εκπαίδευση, τεχνικός έλεγχος, τεχνικό επιμελητήριο, τεχνικό επίτευγμα, τεχνικό έργο, τεχνικό θέμα, τεχνικός όρος, τεχνικό πρόβλημα, τεχνική πρόοδος, τεχνικός σχεδιασμός.

Επίσης, με το ίδιο επίθετο δηλώνουμε αυτόν που επιτυγχάνεται μέσω της εφαρμογής συγκεκριμένης τεχνικής, όπως και αυτόν που εκτελείται με επιδεξιότητα: τεχνική βοήθεια, τεχνική επεξεργασία, τεχνική εκτέλεση, τεχνικός χειρισμός.

Αξίζει να επισημάνουμε ότι το επίθετο τεχνικός δε συμπίπτει από σημασιολογικής απόψεως με το τεχνολογικός, μολονότι συνδέεται στενά μαζί του.

Τεχνολογικός είναι αυτός που αναφέρεται ή βασίζεται στην τεχνολογία: τεχνολογικό βιβλίο, τεχνολογική εξέλιξη, τεχνολογικός εξοπλισμός, τεχνολογικό επίτευγμα, τεχνολογική εφαρμογή, τεχνολογική μέθοδος, τεχνολογική πρόοδος.

Τέλος, διευκρινίζουμε ότι, όταν κάνουμε λόγο για τεχνολογία, εννοούμε τη μελέτη των μεθόδων που χρησιμοποιούνται για την εφαρμογή των τεχνικών γνώσεων στους διάφορους κλάδους της βιομηχανίας, καθώς και τις κατακτήσεις του ανθρώπου στον τεχνικό τομέα.

πηγη:in.gr

«Δεν γεννιόμαστε ίσοι, ίσοι γινόμαστε μόνο ως μέλη μιας ομάδας λόγω της απόφασής μας να εγγυηθούμε ο ένας στον άλλο ίσα δικαιώματα.»

Hannah Arendt, “Es gibt nur ein einziges Menschenrecht“,Die Wandlung, 1949

Γνώση, μάθηση, ικανότητα, λόγος, σοφία, είναι άδικα και μάταια όταν δεν τα καθιστά πλατιά, ευρύχωρα η αγάπη, η αδελφότητα του ενός προς τον άλλο.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΠΕΝΤΖΙΚΗΣ «Ο ΠΕΘΑΜΕΝΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ»

Ο Αναστάσης Βιστωνίτης περιγράφει το παρακάτω περιστατικό για τον Ν. Γ. Πεντζίκη: Το 1978 μετά την εναρκτήρια συνεδρία ενός διεθνούς συνεδρίου συγγραφέων στην Αθήνα δινόταν δεξίωση στο ξενοδοχείο Χίλτον. Νεοσσός τότε άκουγα μαζί με τον ποιητή Δ. Π. Παπαδίτσα έναν δαιδαλώδη μονόλογο του Πεντζίκη σχετικά με τη ραψωδία λ της Οδύσσειας. Σε λίγο πλησίασε ο μορφωτικός ακόλουθος της αμερικανικής πρεσβείας και μας συστήθηκε. Ο Πεντζίκης του είπε δείχνοντας τον Παπαδίτσα (γιατρός το επάγγελμα): “Αυτός τρώει βιολέτες”. Ο Αμερικανός, που μιλούσε πολύ καλά ελληνικά, έμεινε άφωνος. “Είναι ία τρως” πρόσθεσε γελώντας ο Πεντζίκης. “Εγώ, δεν καταλαβαίνω, είμαι από χωριό” είπε ο μορφωτικός ακόλουθος. “Από ποιο χωριό, αν επιτρέπετε;” ρώτησε ο Πεντζίκης. “Από τη Νέα Υόρκη” απάντησε ο ακόλουθος, βέβαιος ότι τον κατατρόπωσε. “Α, την ξέρω. Καθαρά προσφυγικός συνοικισμός” είπε ο Πεντζίκης.

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ “ΟΥΖΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΥ ΖΩ” άρθρο στην εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ” Κυριακή 18/1/2009